Σάββατο, 30 Αυγούστου 2014

τα μάτια μου άλογα τρελά για απεραντοσύνη



Δεν γνωρίζεις το νυχτερινό μου πρόσωπο
Τα μάτια μου άλογα τρελά για απεραντοσύνη
το στόμα μου στολισμένο με αίμα άγνωστο
το δέρμα μου
Στύλοι οδηγοί τα δάχτυλά μου μαργαριταρένια από τον
πόθο
θα οδηγούν τα βλεφαρά σου ίσα στ' αυτιά μου
στις ωμοπλάτες μου
προς την ολάνοιχτη εξοχή της σάρκας μου
Τα σκαλοπάτια των πλευτών μου στενεύουνε στη σκέψη
πως η φωνή σου θα μπορούσε να γεμίσει το λαρύγγι μου
πως τα μάτια σου θα μπορούσαν να γελάσουν
Δεν γνωρίζεις τη χλωμάδα των ώμων μου
τη νύχτα
όταν οι φλόγες των εφιαλτών αλλόφρονες
απαιτούν σιωπή
και συσφίγγονται οι μαθακοί της πραγματικότητας τοίχοι
Δεν ξέρεις πως των ημερών μου οι μυρωδιές πεθαίνουνε
πάνω στη γλώσσα μου
όταν οι πονηροί έρχονται με αιωρούμενα μαχαίρια
πως μένει ολομόναχος ο περήφανος έρωτάς μου
όταν βουλιάζω μες στη λάσπη της νύχτας.



Όρνια 1960
joyce mancour

απόδοση έκτωρ κακναβάτος
εκδ άγρα


photo σοφία

Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2014

smoke




περίεργο που ποτέ δεν ήταν εδώ
όσα έχουν τώρα φύγει

νίκος ερηνάκης

 




smoke 1996
sylvie guillem - niklas ek
χορογραφία mats ek
μουσική arvo part -spiegel im spiegel

στοχασμοί




Στοχασμοί πάνω στην ευθύγραμμη πορεία της ζωής. Τονίζεται ως διαφορά η έννοια του αποχαιρετισμού. Περιέχει στοιχεία διάφορα της προς τα πρόσω πορείας. Το ανέμισμα του μαντηλιού. Την κραυγή που σκεπάζει τον ουρανό με σύννεφα. Το βλέμμα που θολώνει με βροχή το παράθυρο. Κινήσεις σε μιάν άλλη διάσταση, εκτός ευθείας. Πλήρωση της παρούσης στιγμής με το χθες και αύριο .

ν.γ. πεντζίκης





photo σοφία

γλύστριμα




επιστημονική εξήγηση του φαινομένου να παίρνει μόνο του το σαπούνι δρόμο, εκεί που τ’ ακουμπάς στον ελαφρά βρεγμένο νεροχύτη

ν.γ. πεντζίκης



photo σοφία

Πέμπτη, 7 Αυγούστου 2014

μουσική μου



Τη μουσική σου όταν παίζεις, μουσική μου,
πάνω στο ξύλο που γλυκά αναφωνεί
με την αφή σου, κι απαλά στην ακοή μου
της αρμονίας κυβερνάς την ηδονή,
φθονώ τα πλήκτρα που σκιρτώντας από ρίγος
φιλούν τις ρώγες των δαχτύλων σου, ενώ τα δυο μου χείλη που τους πρέπει αυτός ο τρύγος με τέτοιο θράσος κοκκινίζουν στο κενό. Μ' αυτούς τους ξύλινους πιστούς ν' άλλαζαν θέση, που των χεριών σου τρέχουν πάνω τους χοροί, κι είναι οι άψυχοι αυτοί, που τους αρέσει, κι από τα χείλη μου που ζουν πιο τυχεροί. Δώσ' τους, λοιπόν. αφού 'ναι τόσο ερωτύλοι, τα δάχτυλά σου να φιλούν, κι εγώ τα χείλη.





ουίλλιαμ σαίξπηρ


photo gerhard richter 1971 

Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2014

hope






Θα χαθώ; Χάνομαι. 



jack london





i am in a state of hope