into my arms

... εμείς οι δύο από εκατομμύρια εκατομμυρίων, για μια στιγμή από μυριάδες αμέτρητες στιγμές παρελθόντος και μέλλοντος, φλεγόμασταν θριαμβευτικά. Η στιγμή μετρούσε, η στιγμή αρκούσε. Κι ύστερα… καθώς το κύμα σπάζει, διαλυθήκαμε υποκύψαμε…

ήταν τεράστιο το εγχείρημα, είπα.

κι εδώ πρέπει να ‘χουμε ξανά μουσική. ένα οδυνηρό, λαρυγγικό, εκ βαθέων, αλλά δυνατό τραγούδι, σαν του κορυδαλλού.


βιρτζίνια γουλφ



φωτογραφία δημήτρης αλεξάκης  

ζαβολιές.

να ζήσουμε με ζαβολιές. δεν βρίσκω άλλη λέξη. ζαβολιές.

ρολάν μπαρτ



μπροστά στο γενικό χαλασμό ξεσπάμε σε γέλια. ας καταρρεύσουν τα πάντα. ας τα χάσουμε όλα.


ένα χέρι θα με κάνει πέρα όπως τη μέλισσα απ' το ηλιοτρόπιο.



βιρτζίνια γουλφ

για ύπνο

δεν είμαστε, παιδί μου, παρά γερασμένα παιδιά που κλαίνε, ξέροντας ότι πρέπει να πάνε για ύπνο.

κάρολ λούις 

η πόρτα θ'ανοίξει και θα κλείσει, θα συνεχίσει ν' ανοιγοκλείνει, και μεσ' απ' την πόρτα θα δω πράγματα που με κάνουν και κλαίω. γιατί αυτά δεν μεταδίδονται. γι' αυτό κι η μοναξιά μαςˑ γι' αυτό κι ερημιά μας.

 πως να γεφυρώσουμε την απόσταση ανάμεσά μας;


πως να ριπίσουμε τη φωτιά, να λαμπαδιάσει και να καίει για πάντα;


στο μεταξύ ας ξεχάσουμε το χτύπο του ρολογιού. έλα κοντά.


βιρτζίνια γουλφ