απέραντα αναπαυμένη

Νιώθω θαυμάσια μεθυσμένη και χωρίς να έχω πιεί καθόλου νερό.


 



ν.γ. πεντζίκης

la beauté du geste

- Qu' est ce qui vous pousse à continuer?

- Je continue comme j' ai commencer. 
Pour la beauté du geste.

- La beauté...
On dit qu' elle est dans l' oeil. Dans l' oeil de celui qui reguarde.

- ... et ci persone ne reguarde plus?








("holy motors" - Leos Carax)

photo Philip Lorca DiCorcia

on changera l' hasard en destin





(le dernier tango à paris)



 photo sibylle baier

(αναπνοή)

"Κάποιοι - Εργάζονται για την Αιωνιότητα -
Οι Περισσότεροι ωστόσο για το Χρόνο -"

(Π 536)



έμιλυ ντίκινσον
μτφ ερρίκος σοφράς

τραγουδώ

"Είχα έναν τρόμο - από τον Σεπτέμβριο - που δεν μπορούσα να τον πω σε κανένα -κι έτσι τραγουδώ, όπως το Αγόρι όταν περνά απ' το Νεκροταφείο -γιατί φοβάμαι"

(Γ 261)


"Για να τραβήξεις το μαργαριτάρι,
πληρώνεις με την Ανάσα σου."

(Γ 242)


έμιλυ ντίκινσον
μτφ ερρίκος σοφράς

(επειδή το διάβασα τη νύχτα –στα ξαφνικά, και θυμήθηκα    )

"Από νωρίς το πρωί είχαν στρώσει στο κυνήγι ένα ελάφι. Κάλπαζαν πίσω του όλη μέρα, στους πρόποδες των λόφων. Κάποτε, το ελάφι κατευθύνθηκε προς τους λόφους και άρχισε να ανεβαίνει. Έτρεχε πραγματοποιώντας συνεχείς ελιγμούς, ώσπου οι κυνηγοί το έχασαν από τα μάτια τους. Η μέρα έγερνε όταν ο Λουδοβίκος -μόνο αυτός- κατάφερε να εντοπίσει το ζώο. Βρισκόταν σε μια στενή, απόκρημνη λωρίδα γης, που υψωνόταν πάνω από την πεδιάδα. Ζύγισε στο χέρι του το δόρυ, και τα σκυλιά του ετοιμάστηκαν να χιμήξουν, θαρρώντας πως το απελπισμένο ζώο δεν μπορούσε πια να ξεφύγει. Εκείνο έδωσε έναν πήδο που το έφερε στο χείλος του γκρεμνού, ύστερα έναν δεύτερο και χάθηκε.

Όρμησε προς τα κάτω, ελπίζοντας πως οι βράχοι θα το σπλαχνίζονταν περισσότερο από τον διώκτη του."

μαίρυ σέλλεϋ

"Ο διάδοχος του Μοντόλφο"

μτφ γιώργος μπλάνας

πολεμούσε

"...γιατί όσο καλά οργανωμένη κι αν ήταν αυτή η Διοίκηση, το μόνο που έκανε ήταν να προασπίζει απόμακρα και αόρατα συμφέροντα στο όνομα απόμακρων και αόρατων Κυρίων, ενώ ο Κ. πολεμούσε για κάτι ζωτικά κοντινό, μαχόταν για τον ίδιο τον εαυτό του και επιπλέον, τουλάχιστον στην αρχή, το έκανε με τη θέλησή του, ο επιτιθέμενος ήταν αυτός∙ και δεν ήταν ο μόνος που πάλευε για τον εαυτό του, θα πρέπει να υπήρχαν κι άλλες δυνάμεις που μπορεί να μην τις ήξερε, μα αν έκρινε από τα μέτρα που λάμβανε η Διοίκηση έπρεπε να τις θεωρεί υπαρκτές."

 

Ο Πύργος
Franz Kafka
μτφ Βασίλης Πατέρας

 
(photo Leo Matiz)

...το φως!

Cat Power -  lived in bars


Βεβαιότητα του φέγγους, υπόσχεση ελαφράδας, το φως, ανάλαφρο, ανάλαφρο, το φως και πάλι, το φως, το φως!

 

Malcolm Lowry
Under the Volcano

όπως ο ωκεανός

«Κι αυτό το ξέρω»- και του άδραξε πάλι τα μαλλιά, κάνοντάς τον πάλι να πονεί, μόλο που εκείνος ήξερε, πως αυτή ήξερε πως τον έκανε να πονεί. «Άκουσε: πρέπει να’ ναι πάντα μήνας του μέλιτος, παντοτινά. Για πάντα και παντοτινά, ώσπου να πεθάνει ένας από τους δυο μας. Δεν μπορεί να’ ναι διαφορετικά. Είτε παράδεισος είτε κόλαση: καμιά ανάπαυση εκτός από το γαλήνιο καθαρτήριο στο ενδιάμεσο, για να περιμένουμε ώσπου η καλή συμπεριφορά ή η μακροθυμία ή η ντροπή ή η μεταμέλειά μας συντρέξουν».
«Ώστε δεν πιστεύεις σ’ εμένα, δεν έχεις εμπιστοσύνη σ’ εμένα, αλλά στην αγάπη»- και όπως εκείνη τον κοίταζε: «Δηλαδή, όχι σ’ εμένα σε κανέναν άντρα».
«Ναι, έχω εμπιστοσύνη στην αγάπη. Λένε πως η αγάπη μεταξύ δύο ανθρώπων πεθαίνει. Λάθος. Δεν πεθαίνει. Παρατάει μονάχα, φεύγει, αν δεν είσαι αρκετά καλός, αν δεν αξίζεις αρκετά. Δεν πεθαίνει∙ εσύ πεθαίνεις. Είναι όπως ο ωκεανός: αν δεν είσαι καλός, αν αρχίσεις να του μυρίζεις άσκημα, σε φτύνει κάπου με αηδία για να πεθάνεις. Πεθαίνεις οπωσδήποτε, αλλά προτιμώ να πνιγώ στον ωκεανό παρά να ξεβραστώ σε μια λουρίδα νεκρής αμμουδιάς και να μ’ αποξεράνει ο ήλιος σ’ ένα τιποτένιο πραματάκι, μ’ ένα ¨κάποτε ήταν¨ για επιτύμβια επιγραφή. Σήκω. Σου είπα πως θα μετακομίσουμε σήμερα».




The Wild Palms 1939
William Faulkner
μετάφραση  Κοσμάς Πολίτης
εκδόσεις γράμματα

κι έγινα κατοικία άγριων πουλιών

(Ο τρόπος να κινδυνεύουμε)



Στην ηλικία του έρωτα πρώτο μυστήριο αντάμωσα
Τη συντήρηση αν τη μπορώ
Μυστήριο θανάτου γιορτάζοντας
Σ' έναν περίπατο ευωδιάς


                                        
                         *

 
(Η έννοια των τυφλών)



Με το γυμνό κεφάλι του και τις μικρές ψιλές φωνές, τις γρήγορες
Του λάρυγγα
Διασχίζοντας - τι γρήγορα - τις ζώνες του καιρού
Όχι με μιας
Με πάλεψε, σ' όλο το σώμα μου έσκαψε για τα όμοια του φωλιές
 Κι έγινα κατοικία άγριων πουλιών
Στη μέση ερημιάς


Τώρα εκεί θα κατοικεί τ' ωραίο πουλί
Σ΄ένα κουβάρι συνωστίζεται αναπνοής
Το τρωκτικό των θεμελίων


Ποιά χάραξε τα χείλη μου η λέξη αμυχή

Ήτανε δίχτυ ψυχών τα πουλιά, ήτανε παγίδες, δεν άφηναν ανοιχτό
ουρανό.






Ελένη  Βακαλό
"Πριν από το Λυρισμό"
εκδόσεις Συμείον 1981

...Aνήσυχα / Παρήγορα

"...Kαι μ' ένα χαμόγελο που το κρατάω για μένα, θυμάμαι ότι η ζωή, που περιέχει αυτές τις σελίδες με ονόματα υφασμάτων και λεφτά, με τα άγραφα διαστήματα και τις γραμμές τις τραβηγμένες με το χάρακα και την καλλιγραφία, περιλαμβάνει επίσης τους μεγάλους θαλασσοπόρους, τους μεγάλους αγίους, τους ποιητές όλων των εποχών, όλους τους χωρίς λογιστική, μεγάλος εξόριστο πλήθος αυτών που κάνουν την αξία του κόσμου."


 

Το βιβλίο της Ανησυχίας
τόμος Α
Μπερνάντο Σοάρες (- Φερνάντο Πεσόα)
μτφ Μαρία Παπαδήμα

εκδόσεις Εξάντας

on the fire

"Ειλικρινά, δεν θυμάμαι αν εκείνη τη νύχτα αυτοκτονήσαμε."


 

"Διάλογος για ένα Διάλογο"
Χόρχε Λουίς Μπόρχες
Άπαντα Πεζά
μετάφραση επιμέλεια σχόλια:
Αχιλλέα Κυριακίδης
εκδ Ελληνικά Γράμματα

on the fire - Holly Golithtly

horses in my dreams

PJ Harvey "Horses In My Dreams"
album "Stories from the City, Stories from the Sea" 2000


Horses in my dreams / Like waves, like the sea
They pull out of here / They pull, they are free

Rode a horse around the world / Along the tracks of a train
Broke the record, found the gold / Set myself free again

I have pulled myself clear

Horses in my dreams/ Like waves, like the sea
On the tracks of a train / Set myself free again

I have pulled myself clear

... Ω ψυχή την αγωνία ερωτευμένη!

                              αναζήτηση

Οι πολιτείες ήτανε λευκές, οι νύχτες φορτωμένες

βαρειές αναμνήσεις

Θολά προμηνύματα για κάποια μακρινά κι αναπό-

τρεπτα ταξίδια

Τώρα πια δε φωνάζω τώρα πια δε σκέφτομαι κάτι

σταμάτησε μέσα μου

Μπορώ να δω τη μορφή μου στον καθρέφτη∙ μπο-

ρώ να διακρίνω μια μάσκα χλωμή κι ολότελα

ξένη.

Θα ΄ρθω μια μέρα, γυμνός απ’ αγάπη και μίσος

Αλύγιστος κι αδυσώπητος, μ’ οδηγό τη σιωπή μου

και σύντροφο.

Φίλε: αν νομίζεις πως δεν ήρθα αργά, δείξε

μου κάποιο δρόμο

Εσύ που ξέρεις τουλάχιστον πως γυρεύω ένα τι-

ποτα για να πιστέψω πολύ και να πεθάνω.

Μανόλης Αναγνωστάκης

ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

1941 – 1971

εκδόσεις στιγμή 1995

από τη συλλογή

«Εποχές»

(ο στίχος στον τίτλο  είναι παρμένος από το ποίημα V από την ίδια συλλογή)

photo Henri Cartier Bresson

                         (2013)