φθινόπωρο

φθινόπωρο

είμαστε τα κορίτσια που κουράστηκαν
να γελούν και να αμύνονται.
είμαστε οι ρίζες των δέντρων που ξάπλωσαν 
ο αέρας που κουνούσε πάνω τους τα φύλλα
άδειοι στρατώνες οι ψυχές μας, μυρίζουν
το φθινόπωρο περ’ απ’ το δάσος.
η βροχή μυρίζει, τα φύλλα μυρίζουν 
η γη μυρίζει.
οι νέοι άνθρωποι φεύγουν
τα παραθυρόφυλλα κλείνουν.
μπαίνουν τα γυναικεία ποδήλατα
στην αποθήκη,
το άλλο καλοκαίρι θα ευθυμήσουμε.
είμαστε οι άνθρωποι που έμειναν
είναι κι αυτό κάτι.

τι μαρτυρική ψυχή ζει το καλοκαίρι!
ποιος δεν το ευχήθηκε να γίνει αστραπή.
φέτο ασχοληθήκαμε με το τι θα πει
να χτύπας γροθιά στο μαχαίρι.
φέτο ανακαλύψαμε ένα νέο χέρι
μπήκαμε στο σχήμα του με μια προσευχή.
το χαμένο νόημα που ‘ χει η βροχή
η ψυχή μας έμαθε να ξέρει.



γιώργος μακρής


stranger than paradise
jim jarmusch

whish

 

σήμερα που έπιασε βροχή αν και μου αρέσει στένεψε ο χώρος και στεναχωριέμαι ακόμα λίγο 
κι άλλο κι άλλο       για αυτούς που λείπουν      και μου λείπουν.
νερό
-και από το δικό μου  
  
(so... 
whish
whish you where here - my loves                                                 )


 
photo Josef Sudeκ

The heart is a lonely hunter

ΤΟ ΔΑΣΟΣ



Με φώναζε με φωνή αγριμιού μες τη νύχτα
Με ζητούσε
Ώχ έλα, έλα





Συνέχεια του ωτακουστή

Σαν από δίπλα μας πέρασε, μ’ άκουσε έμένα να του μιλώ για το παιδί
και για ό,τι άλλο είχε γίνει τη μέρα
Δεν ξέρω αν άκουσε και το λυγμό.





Το δάσος
Έπαιρνε πάντα
Το σχήμα
Της σκιάς που είχε εκείνος
Καθώς περνούσε
Ανάμεσα
Από τα δέντρα
Του δάσους
Κι αλλάζει το χρώμα της
Στη ρίζα γύρω
Η σκιά τους


Είναι σίγουρο όμως πως δεν έφταιγα εγώ
Γιατί τώρα
Που αναλογίζομαι την εποχή
Σαν έτρεξα
Την άλλη μέρα
Να κρυφτώ
Ήταν αλλόκοτο
Η θάλασσα
Στην άκρια του δάσους
Που ακουμπά



Επεισόδιο Τέταρτο

Κλαίω πάνω στο σώμα ενός κοιμισμένου παιδιού γιατί αισθάνομαι
πως θα τον προδώσω πριν χαράξει η αυγή.



Η εξομολόγησή μου για πρώτη φορά
Ας γραφτεί με το αληθινό όνομά της
Ε ξ ο μ ο λ ό γ η σ η
Και όχι καθόλου προσπάθεια ποιητική
Αφού έτσι πρέπει
Να πονέσω
Ακόμη πιο πολύ
Γι’ αυτό

Μπορούσα να αμύνομαι
Τώρα το λέω μοναξιά

…

Κι όσο γι’ αυτά που σας άφησα
Σήμερα
Να υπονοηθούν
Δεν είναι από αγάπη
Το θέλησα





Γι’ αυτό στο δάσος βουλιάζει κανείς
Μόνο για να μπορέσω
Από κάπου να βγώ

(Στιγμή μεγάλης αναπνοής)







«ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟ ΛΥΡΙΣΜΟ»
Ελένη Βακαλό
Εκδόσεις Συμείον 1981

http://www.youtube.com/watch?v=tYjKKPZ81kc&feature=related
Heidi Elva ~ The Heart Is A Lonely Hunter

(μια επιστροφή βιβλίου σε άκαιρους καιρούς
κι ενώ τα δάχτυλα χώθηκαν πια στα κόκαλα)

...με ψαλμούς ανεξήγητους φτάνω

… πλησίασε στο αυτί μου και μου απάγγειλε. Δεν απάγγελνε αλλά σαν να μου εξομολογιόταν δικά της πράγματα.


ενώ λοιπόν είμαι άρχοντας
και είμαι φτιαγμένος για την διασκέδαση
η φύση με βάρυνε με τη μοίρα
να σκέφτομαι δραματικά
να μην ελευθερώνομαι ποτέ από κάτι που κάνω
και αιώνια να δίνω λόγο για τις πράξεις μου
στην ανάγκη και μόνον αυτό
κάνει έναν άνθρωπο άνθρωπο
και μοναχά αυτές οι μαύρες σκέψεις
κάνουν αυτήν την τάξη που ανήκω
αθάνατη


¨θεέ μου. Ας σταματήσει αυτή η μουσική!¨ ούρλιαξε ξαφνικά και σκέπασε τα αυτιά της ¨δεν αντέχω άλλο¨.
…
Απάγγειλε πλάι στο αυτί μου


και το κοντάρι εμπήχθηκε στο κορμί του Σαρπηδόνα
εκεί στον μυώνα τον πλατύ όπου πάλλει
η ψυχή του ανθρώπου
στο διάφραγμα- που βαστά την βίαιη καρδιά
τους μίσχους της ανάσας. Ο Σαρπηδόνας έπεσε
ακίνητος- και μόνο οι παλάμες του
μικρά φτερά που έτρεμαν
οι χούφτες του σφίγγαν κι άφηναν το ματωμένο χώμα
και τέντωσε μ’ έναν λυγμό λόγο προς τον αγαπημένο
- Γλαύκε τα όπλα μου μην αφήσεις να μου πάρουν
προστάτεψε το σώμα μου- ξένος να μην το πιάσει
φύλαγε το ανέγγιχτο του σκοταδιού μου δίχτυ
Τον έπιασαν- τον λέρωσαν- τον έσυραν στο χώμα


Σε λίγες ώρες φάνηκαν οι ακτές της Μικράς Ασίας. Το πλοίο γέμισε εκνευρισμό και βιασύνη … Δεν έφευγε από δίπλα μου συνέχιζε και έλεγε


Τότε
ναι- στάθηκα στην άμμο της θαλάσσης
βλέποντας πίσω και πέρα από την βαθειά ακτή
την γενέθλια γη μου να αναθρώσκει
ατμοί τα ασημωμένα μνημεία της
Όλα αγιάζονται στο φως
ό,τι για πάντα θεμελίωσε αυτή η νύχτα
νύχτα που πλέω σ’ ατελείωτα νερά
με ψαλμούς ανεξήγητους φτάνω



«Ο Εχθρός του Ποιητή»
Γιώργος Χειμωνάς
Πεζογραφήματα
Εκδόσεις: Καστανιώτη

http://www.youtube.com/watch?v=d_pUi3c2eII&feature=related

Bleed

…
Το αίμα ανθίζει καθαρό

Μέσα σου ρουμπινί.
Ο πόνος
που εντός του ξυπνάς δεν είναι δικός σου.

Αγάπη μου, αγάπη μου,
Στόλισα τη σπηλιά μας με ρόδα,
Με μαλακά κιλίμια –

Τα τελευταία βικτοριανά.
Άσε τα’ αστέρια
Να κατακρημνίζονται στο σκοτεινό προορισμό τους,

Άσε τα άτομα
Του υδραργύρου που τραυματίζουν να στάξουν
Μέσα στο φρικτό πηγάδι,

Εσύ είσαι ο μοναδικός
Ακλόνητος, επάνω σου ακουμπά το σύμπαν φθονερό.
Εσύ είσαι το μωρό στη φάτνη.



¨Ο Νικ και το κηροπήγιο¨
Sylvia Plath
Ποιήματα
Μετάφραση: Κατερίνα και Ελένη Ηλιοπούλου
Εκδόσεις: Κέδρος

Photo: Bleed (2005) Dan Estabrook

"Μοιάζει η μετέπειτα ζωή γαλήνια;"

Αλεξάντερ Μπλοκ

Ποίημα: Για την Άννα Αχμάτοβα. 1913


«Η ομορφιά είναι τρομακτική», - σας λένε.
Σεις όμως ρίχνετε κουρασμένα στους ώμους ένα ισπανικό σάλι
Στα μαλλιά ένα κόκκινο τριαντάφυλλο.
«Η ομορφιά είναι απλή», - σας λένε.
Σεις όμως πολύ απλά τυλίγετε το πολύχρωμο σάλι γύρω
από ένα παιδί
Στο πάτωμα – το κόκκινο τριαντάφυλλο.
Σαστισμένη στέκεστε απέναντι σ’ όλα τα λόγια
Που ηχούν τριγύρω
Σκέφτεστε μελαγχολικά
Και μονολογείτε:
Δεν είμαι τρομακτική, δεν είμαι απλή∙
Δεν είμαι τόσο τρομακτική ώστε απλά να σκοτωθώ∙
Δεν είμαι τόσο απλή ώστε να μην ξέρω πόσο τρομακτική
είναι η ζωή.




ΑΝΝΑ ΑΧΜΑΤΟΒΑ

CINQUΕ.

«Μοιάζει η μετέπειτα ζωή γαλήνια;»

Α. Μπλοκ


3.

Για τόσο καιρό μίσησα
Να με θεωρούν αξιολύπητη,
Όμως μια στάλα απ’ τη δική σου λύπηση
Και περιδιάβαινα σαν ήλιος να ήταν στο κορμί μου.

Γι’ αυτόν τον λόγο και τριγύρω μου της χαραυγής το φως.
Περιδιαβαίνω κάνοντας θαύματα
Γι’ αυτό!

(20 Δεκεμβρίου 1945)




**
*

«Εγκατέλειψα τις ακτές σου, Αυτοκράτειρα,
παρά τη θέλησή μου.»
Αινειάδα, 6ο Βιβλίο



Μη σκιάζεσαι – ακόμα μπορώ να απεικονίσω
Τα κοινά μας χαρακτηριστικά.
Είσαι ένα φάντασμα – ή άνθρωπος διαβάτης
Μα για κάποιο λόγο μ’ αρέσει η σκιά σου.

Για λίγο καιρό ήσουν ο Αινείας μου –
Ήταν τότε που γλίτωσα από την πυρκαγιά.
Ξέρουμε πώς να μένουμε μεταξύ μας σιωπηλοί.
Και συ ξέχασες το καταραμένο μου σπίτι.

Ξέχασες αυτά τα απλωμένα μου σε σένα τα χέρια
Σε τρόμο και μαρτύριο, μέσα στη φωτιά,
Και τη διήγηση των αναθεματισμένων των ονείρων.

Δεν ξέρεις για ποιο λόγο συγχωρέθηκες…
Η Ρώμη ιδρύθηκε, σμήνη στόλων πλέουν στη θάλασσα,
Και η κολακεία πλέκει τα εγκώμια της νίκης.

(1962, Κομάροβο)




«Άννα Αχμάτοβα
Η θυελλώδης ζωή μιας μεγάλης ποιήτριας»

Βόλφγκανγκ Χέσνερ
μετάφραση: Ανίτα Συριοπούλου
απόδοση ποιημάτων: Γιάννης Αντιόχου
εκδόσεις: Μελάνι