πρώτη του μάρτη οχτώ παρά δέκα

που βρέθηκε το άψυχο σώμα;
ποιός βρήκε το άψυχο σώμα;
ήταν άψυχο όταν βρέθηκε το άψυχο σώμα;
πως βρέθηκε το άψυχο σώμα;

ποιός ήταν το άψυχο σώμα;

ποιός ήταν ο αδερφός ή κόρη ή πατέρας
ή θείος ή αδερφή ή μάνα ή γιός
του άψυχου και εγκαταλειμμένου σώματος;

ήταν άψυχο το σώμα όταν εγκαταλείφθηκε;
το σώμα εγκαταλείφθηκε;
από ποιόν εγκαταλείφθηκε;

ήταν γυμνό το άψυχο σώμα ή ντυμένο για ταξίδι;

τι σας έκανε να κηρύξετε επισήμως άψυχο το άψυχο σώμα;
κηρύξατε επισήμως άψυχο το άψυχο σώμα;
πόσο καλά γνωρίζατε το άψυχο σώμα;
πως γνωρίζατε ότι ήταν άψυχο το άψυχο σώμα;

το πλύνατε το άψυχο σώμα
του κλείσατε και τα δυό του μάτια
το θάψατε το σώμα
το εγκαταλείψατε εκεί που ήταν
το φιλήσατε το άψυχο σώμα


Θάνατος
(περί ληξιαρχικών πράξεων γεννήσεως και θανάτου
νομοθετικό διάταγμα, 1953)

χάρονλτν πίντερ
μτφ τζένη μαστοράκη

αμυχή

αμυχή
...
και ένα  δαχτυλίδι
που χάθηκε

ειρήνη

ειρήνη

νόμιζα ότι το περιστέρι ήταν το πουλί της ειρήνης
όμως αυτοί εδώ τα ξετρυπώνουν
απ' τους θάμνους
και σκαρφαλώνουν στις πλαγιές των βουνών και τα πυροβολούν∙
κι οπουδήποτε και να πηγαίνουν τα περιστέρια
υπήρχαν οι κυνηγοί∙
πυροβολώντας και σημαδεύοντας και πυροβολώντας,
κι ένας άντρας που
ούτε στο ελάχιστο
έμοιαζε με περιστέρι
έφαγε μία στον ώμο∙
και γινόντουσαν πολλά παράπονα
ότι τα περιστέρια
ήταν μικρότερα και σπανιότερα
απ' τον προηγούμενο χρόνο,
όμως ο τρόπος με τον οποίο έπεφταν
απ' τον ουρανό
όταν τους ξερίζωνες τη ζωή
από μέσα τους
ήταν ο ίδιος∙
κι ήμουν κι εγώ εκεί
αλλά δεν μπορούσα να πυροβολήσω τίποτα
μ' ένα πινέλο∙
και καναδυό απ' αυτά
ήρθαν πάνω απ' τον καμβά μου
και στεκόντουσαν και στεκόντουσαν και στεκόντουσαν
μέχρι που τελικά είπα,
για όνομα του θεού
πηγαίνετε να κοιτάτε τον Πικάσο και τον Ρέμπραντ,
πηγαίνετε να κοιτάτε τον Κλε και τον Γκωγκέν,
ακούστε μια συμφωνία του Μάλερ,
κι αν βγάλετε τίποτα
απ 'αυτά ελάτε πίσω
και καρφώστε τα μάτια σας στον καμβά μου!

τι στο διάολο τρέχει
μ' αυτόν; ο ένας τύπος
είπε.

είναι για δέσιμο, είναι όλοι τους για δέσιμο,
είπε ο άλλος τύπος. όπως και να'χει
έχω τα 10 περιστέρια μου.

κι εγώ το ίδιο, ο φίλος του είπε, ας
πάμε σπίτι∙ μπορούμε να τα 'χουμε
στο ταψί
μέχρι και τις 2.30

Τσαρλς Μπουκόφσκι
"Οι μέρες φεύγουν καλπάζοντας σαν άγρια άλογα στους λόφους" 1969
εκδ Ανατολίτικο Παζάρι 

photo Ken Rosenthal

Αλέξης Ακριθάκης






"Εδώ είναι τόπος αποξένωσης
ο χρόνος πριν και ο χρόνος μετά
σε φως αμυδρό...

...ανθρωποι και κουρελόχαρτα,
      στροβιλισμένα στον παγωμένο άνεμο
που φυσάει πριν και μετά τον χρόνο,
άνεμος που μπαινοβγαίνει σε αρρωστημένα πνευμόνια
ο χρόνος πριν και ο χρόνος μετά."







Τ.Σ. Έλιοτ
ΤΕΣΣΕΡΑ ΚΟΥΑΡΤΕΤΑ
Burnt Norton

μετάφραση Χάρης Βλαβιανός
εκδόσεις Πατάκη

hands

«Δεν είχα Μονάρχη στη ζωή μου, και δεν μπορώ να κυβερνήσω τον εαυτό μου, κι όταν προσπαθώ να οργανωθώ – η μικρή μου Δύναμη τινάζεται – και μ’ αφήνει γυμνή, καμένη»

(Γ 271)

«Καλύτερα στη Σειρά των Ξυπόλητων. Βρίσκεται το βάδισμά μου ¨σπασμωδικό¨ - Κινδυνεύω – Κύριε»

(Γ 265)

Έμιλυ Ντίκινσον

photo: Tina Modotti “hands”

1600 μπουκάλια the movie

 

ΤΟ ΕΙΠΑΜΕ ΚΑΙ ΤΟ ΞΑΝΑΛΕΜΕ:ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ

Όσο με παγώνει η σιωπή του θωρακισμένου σφαγείου,
τόσο τους τρομάζει η οργή του παγιδευμένου θηρίου…

… Αυτοί είμαστε. Εμείς και οι χιλιάδες διαδηλωτές, αγωνιστές, καταληψίες, απεργοί, μαχητές των δρόμων. Είμαστε οι άστεγοι και οι ανέστιοι, οι πανκς και οι αλήτες, οι χορτοφάγοι και οι φεμινίστριες, οι ξενύχτηδες και οι εργάτες, οι πένητες και οι αδικημένοι, τα θύματα του ρατσισμού και οι εκδικητές του άδικου…

Από το πρωί της 20^ης Δεκέμβρη 2012, από το πρωί που η Κατάληψη Villa Amalias  βρέθηκε στο στόχαστρο της κρατικής καταστολής και της μηντιακής παραπληροφόρησης ο χρόνος που έχει μεσολαβήσει είναι λίγος, αλλά πυκνός. Είναι χρόνος κατά τη διάρκεια του οποίου οι μηχανισμοί έννομης άσκησης βίας έχουν καταφέρει με τα στρατεύματα τους και τις δικαστικές μηχανορραφίες τους, να κρατήσουν όμηρους 8 συντρόφους και συντρόφισσες μας, να μας αποσπάσουν τον χώρο μας, το Μεγάλο Σπίτι του Κινήματος, να μας κρατήσουν μακριά από τα 2 κτίρια μέσα στα οποία ζούμε ισότιμα, εκφραζόμαστε και δημιουργούμε αντί-εμπορευματικά, στήνουμε υλικοτεχνικές κινηματικές υποδομές και συνδιαμορφώνουμε αυτό-οργανωμένα την Αντίσταση και τον Αγώνα ενάντια στην Εξουσία και τον «πολιτισμό» της. Κατάφεραν να μας λαβώσουν αλλά όχι να μας καθηλώσουν. Μέσα σ’ αυτά τα λίγα μερόνυχτα οι έννοιες της Συντροφικότητας και της Αλληλεγγύης πήραν μπροστά στα μάτια μας σάρκα και οστά και εκφράστηκαν πλατιά, αυθόρμητα, συλλογικά σε κάθε γωνιά αυτής της χώρας, αλλά και έξω απ’ αυτήν. Αυτή η χειροπιαστή πραγματικότητα είναι που μας δίνει τη δύναμη για ν’ αντικρίζουμε την αναγκαιότητα της επανάκτησης ως υλική δυνατότητα της συλλογικής αποφασιστικότητας μας.

Ο πρωθυπουργός με ιδεασμούς εθνικόφρονα αυτοκράτορα Σαμαράς έδωσε μια κομβική εντολή καταστολής, ο ομοϊδεάτης σερίφης του Δένδιας μας βάφτισε «εστία ανομίας» και έστειλε τους έμμισθους πραίτορες του ν’ «αποκαταστήσουν τη νομιμότητα» ενώ οι «κεντροαριστεροί» συγκυβερνήτες τους μαζί με τον «δημοκράτη» δήμαρχο Καμίνη καμώνονται τους πόντιους πιλάτους. Οι αναβαθμισμένοι κοινοβουλευτικά νεοναζί και όλο το φασιστικό σκυλολόι χαίρεται σιωπηλά, βλέποντας τους ένστολους ψηφοφόρους τους να τους ανοίγουν δρόμο και να καταφέρνουν προσωρινά αυτό που δεν κατάφεραν τόσα χρόνια όλες οι προηγούμενες κρατικές και παρακρατικές επιθέσεις εναντίον μας. Megaλοι παπαγάλοι μας βαφτίζουν «βία Αμαλίας», κίτρινες φασιστοφυλλάδες (όπως η Espresso) μας βαφτίζουν «βίλα των μολότωφ» και οι Εισαγγελάτοι ονειρεύονται το «τέλος εποχής» μας. Όμως το ξέρουμε και εμείς το ξέρουν και αυτοί. Η αλήθεια στέκεται ωμή μπροστά στα μάτια όλων αυτών που θέλουν να δουν: μιλούν για ανομία αυτοί που ξεφτιλίζουν τους ίδιους τους νόμους τους, αυτοί που στους πλέον χουντικούς καιρούς της «καλύτερης δημοκρατίας που είχαμε ποτέ» κυβερνούν με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, αυτοί που για να επιβάλουν την ταξική αφαίμαξη και το κοινωνικό σφαγείο, την υποτίμηση της εργασίας και την μαζικοποίηση της ανεργίας, το μπιρ-παρά ξεπούλημα της εναπομείνασας δημόσιας περιουσίας στο ιδιωτικό κεφάλαιο καθιστούν σε κουρελόχαρτα το ίδιο το σύνταγμα τους και τις αποφάσεις της «δικαιοσύνης» τους. Μιλούν για κουκουλοφόρους οι απόγονοι των κατοχικών κουκουλοφόρων, των δοσίλογων και των μαυραγοριτών. Μιλούν για στρατηγεία της βίας αυτοί που ματώνουν και βομβαρδίζουν με χημικά κάθε απεργία και κάθε διαδήλωση, αυτοί που καταστέλλουν και στοχοποιούν κάθε εργατική κινητοποίηση, κάθε  κατάληψη και αυτό-οργανωμένο χώρο, αυτοί που διώκουν και ποινικοποιούν κάθε εστία αντίστασης και κάθε φωνή ανυπακοής, αυτοί που φυλακίζουν φτωχοδιάβολους και αγωνιστές, αυτοί που στοιβάζουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης μετανάστες και πρόσφυγες, αυτοί που περιφρουρούν και κανακεύουν τους θρασύδειλους φασίστες μαχαιροβγάλτες, αυτοί που επιβάλλουν με τη βία και το ψεύδος, με τον φόβο και το τρόμο τον κοινωνικό εκφασισμό, την φτωχοποίηση και το ρήμαγμα των ζωής μας. Μιλούν για δημοκρατία αυτοί που εγκαθιδρύουν μ’ ένα καθεστώς μόνιμης έκτακτης ανάγκης τον σύγχρονο ολοκληρωτισμό.             

Το ξέρουμε και εμείς το ξέρουν και αυτοί Όπως και να βαφτίζουν τα άδεια μπουκάλια μπύρας, το πετρέλαιο της σόμπας και τα στοιχειώδη μέσα αυτοάμυνας και αυτοπροστασίας ενός ανοιχτού κοινωνικού-πολιτικού-πολιτιστικού χώρου που εδώ και δεκαετίες έχει γίνει στόχος πολλών φασιστικών-παρακρατικών δολοφονικών εμπρησμών, επιθέσεων, μαχαιρωμάτων που έχουν αφήσει πίσω τους τραυματισμούς και υλικές ζημιές. Άλλωστε όπως και στις τρείς προηγούμενες αστυνομικές εισβολές που πραγματοποιήθηκαν στη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων, έτσι και σ’ αυτήν της 20^ης Δεκέμβρη τα «ευρήματα» δεν μπόρεσαν να στηρίξουν ούτε στο ελάχιστο τις προσδοκίες των αστυνομικών επιτελείων περί «οπλοστασίου», «εργαστηρίου παραγωγής μολότοφ» και «κέντρου ναρκομανών». Ότι και αν προπαγανδίζουν, όσο και να γυροφέρνουν την πραγματικότητα, το κρέας ψάρι δεν γίνεται.

Η Κατάληψη Villa Amalias βρέθηκε στο επιχειρησιακό στόχαστρο της καταστολής γι’ αυτό που είναι και για αυτό που κάνει εδώ και 23 χρόνια:  θέλουν να μας σβήσουν από τον χάρτη του κέντρου της αθηναϊκής μητρόπολης γιατί εδώ και πάνω από δύο δεκαετίες αντί να είμαστε δανειολήπτες και ιδιοκτήτες είμαστε καταληψίες, αντί να βολευόμαστε με την ιδιώτευση και την εξατομίκευση, επιλέγουμε το δρόμο της συλλογικής αντίστασης και του αδιαμεσολάβητου αγώνα,  αντί να συμβιβαζόμαστε με την ανάθεση, την ιεραρχία και τον ετεροκαθορισμό, δρούμε με βάση την αυτενέργεια, την ισότητα, τον αυτό-καθορισμό και αποπειρόμαστε την αυτό-οργανωμένη κάλυψη των αναγκών και των επιθυμιών μας, αντί να ακολουθούμε το αστραφτερό τίποτα του (ξεφτι(λι)σμένου πλέον…) life style και του κέρδους, πραγματώνουμε και προτάσσουμε τον δικό μας αδέσποτο πολιτισμό της αντί-εμπορευματικής έκφρασης και δημιουργίας, αντί να παραμυθιαζόμαστε με την «ανάπλαση» και την «ανάπτυξη» του αθηναϊκού κέντρου, δηλαδή με την επέλαση του κατασκευαστικού κεφαλαίου πάνω στο σώμα αυτής της μητρόπολης, επιλέγουμε να επισκευάζουμε και να διατηρούμε στη ζωή με τα ίδια μας τα χέρια ένα χώρο που τον πονάμε πολύ περισσότερο απ’ όλους τους υπουργούς, απ’ όλους τους εισαγγελείς, απ’ όλους τους δημάρχους. Θέλουν να μας εξαφανίσουν από την πολυεθνική φτωχογειτονιά μας γιατί αντί να μοιρολατρούμε για τη χαμοζωή που μας προσφέρουν, διεκδικούμε στην καθημερινότητα μας τη Ζωή που μας κλέβουν, αντί να φτύνουμε ρατσιστικό δηλητήριο, στεκόμαστε αλληλέγγυοι με τους απόκληρους και τους κυνηγημένους αυτού του κόσμου, αντί να κανιβαλίζουμε τους ακόμα πιο κάτω και να συντασσόμαστε με τους φασίστες, χτίζουμε στις γειτονιές μας γέφυρες επαφής και συμβίωσης ντόπιων και μεταναστών, ανοίγουμε χαρακώματα ενάντια στα φασιστικά πογκρόμ, ορθώνουμε αναχώματα ενάντια στην επέκταση του ρατσιστικού απαρτχάιντ.

Είναι αλήθεια ότι ζούμε το τέλος μιας εποχής, αλλά όχι της δικής μας εποχής. Ο κόσμος της αντίστασης και του αγώνα, ο κόσμος των δεκάδων καταλήψεων και των άλλων αυτοδιαχειριζόμενων χώρων, ο κόσμος των αυτό-οργανωμένων υποδομών αλληλοβοήθειας και αλληλεγγύης, οι χιλιάδες του κόσμου του οποίου η Villa Amalias αποτελεί κομμάτι της ζωής του  και σάρκα από τη σάρκα του είναι εικόνα από το μέλλον, έρχεται από πολύ μακριά και θα πάει πολύ μακρύτερα απ’ όσο θέλουν να πιστεύουν. Κυνηγάνε χίμαιρες θα εισπράξουν εφιάλτες.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕ ΘΑ ΜΑΣ ΣΤΕΡΗΣΕΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ VILLA AMALIAS

Κατάληψη Villa Amalias

24.12.2012

http://villa-amalias.blogspot.gr/

fireworks

«… Εννοώ εμάς. Την αγάπη, αν προτιμάς. Επειδή αυτό δεν μπορεί να κρατήσει. Δεν υπάρχει θέση γι’ αυτό στον κόσμο σήμερα. Το αποκλείσαμε. Χρειαστήκαμε πολύν καιρό γι’ αυτό, αλλά ο άνθρωπος είναι πολυμήχανος, απεριόριστος σε επινοήματα, κι έτσι απαλλαχτήκαμε τέλος από την αγάπη όπως απαλλαχτήκαμε κι από το Χριστό.  Έχουμε το ραδιόφωνο στη θέση της φωνής του θεού, και αντί να’ μαστε υποχρεωμένοι να οικονομούμε συγκινήσεις, επί μήνες και χρόνια, για να’ χουμε κάποια πιθανότητα να τις ξοδέψουμε όλες σε αγάπη, μπορούμε τώρα να τις κάνουμε λιανά και να τις γλεντούμε σε κάθε περίπτερο, οι δυο μαζί, σε τσίχλες ή σε σοκολάτες από το αυτόματο μηχάνημα. Αν ξαναγύριζε σήμερα ο Χριστός, θα’ πρεπε να τον

σταυρώσουμε γρήγορα για να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας και να διατηρήσουμε τον πολιτισμό που φτιάξαμε και υπομείναμε και πεθάναμε γι’ αυτόν στριγκλίζοντας και βλαστημώντας από θυμό, ανικανότητα και τρόμο επί δύο χιλιάδες χρόνια, για να τον δημιουργήσουμε και να τον τελειοποιήσουμε κατ’ εικόνα του ανθρώπου. Η Αφροδίτη, αν ξαναγύριζε, θα’ ταν ένας βρωμιάρης σε κάποιο αποχωρητήριο του υπόγειου σιδηρόδρομου με τη φούχτα του γεμάτη γαλλικές καρτ ποστάλ…»

William Faulkner

"Wild Palms"

 

μετάφραση Κοσμάς Πολίτης

εκδόσεις Γράμματα

photo Bill Vacaro

"...comfort is why/we lost our hearts..."

"Tropics of Love"
The Black Heart Procession
album "Amore del Tropico" 2002


oh comfort you comfort you come from far away/ oh listen don't ever betray what you feel/ comfort you comfort you come from far away/ don't ever trust the things they say/ was it here where we left our hearts
was it here in the tropics of love/ remorse, remorse with it everyday/ 'cause i feel it that way
don't ever barter with yourself/ comfort is why we lost our hearts/ was it here where we left our hearts
in the tropics of love/  was it here in the tropics of love/ so remember, remember, remember i say
when they've taken this comfort away/ i'll be there every day/ remember, remember, remember i say
i'll be there every single day

paths of hate

"Paths of hate"
Damien Nenow

κατουρημένες καρπουζόφλουδες

Ο Ναζραντίν Χότζας
και οι κατουρημένες καρπουζόφλουδες



Μια φορά ο Ναζραντίν Χότζας περνούσε από ένα δάσος και στο δρόμο  πείνασε. Μες στο ντουρβά του είχε μόνο ένα καρπούζι, τίποτ' άλλο. Έκατσε κάτω από ένα δέντρο, έκοψε το καρπούζι κι άρχισε να το τρώει, πετώντας τις καρπουζόφλουδες σε μια γωνιά. Σαν τέλειωσε, τις κατουράει καλά καλά και φεύγει. Αφού περπάτησε κάμποσο, πείνασε πάλι, αλλά δεν είχε τίποτα να φάει. Τότε θυμήθηκε τις καρπουζόφλουδες, κι είπε από μέσα του: "Δε γυρίζω πίσω να τις φάω κι αυτές, μπορεί να μη τις κατούρησα όλες". Μια και δυό, γυρνάει πίσω, βρίσκει τις καρπουζόφλουδες, κι αρχίζει να τις ξεχωρίζει μια μια λέγοντας: "Αυτή τη κατούρησα, αυτή δε τη κατούρησα" -μέχρι που τις έφαγε όλες.




μνήμες από διηγήσεις της μητέρας μου





Ντίνος Χριστιανόπουλος
Παραμύθια
Σπουδές λαϊκού λόγου
εκδόσεις Μπιλιέτο Παιανία


photo Suleyman Gezgin

όλα εδώ

 Walkabouts
"The Dustlands"
Album "Travels in the Dustlands" 2011

ο φόβος
ανάπηρος

το αύριο

που επιτέλους δεν θα χρειαστεί

τσάκισέ με

όλα εδώ

κι όπου με σημαδέψεις

κέρδισα.

κι αν,

δε πεθάνω

στείλε μου το λογαριασμό

και πάλι

ψέμματα θα λέω

μετά τη πίστη

Όλα.