nowhere to stop

I am living this country now I 'm called by this name I speak this language It 's not quite the same for no other reason than this it 's my home and the places I used to be far from are gone You 've travelled this long you just have to go on don't even look back to see how far yo 've come though your body is bending under the load there is nowhere to stop anywhere on this road My heart is breaking I can not sleep I love a man whose afraid of me he believes if he doesn't stay guard whtith a knife I'll make him my slave for the rest of his life I love this hour when the tide is just turning there will be an end to longing and yearning if I can stand up to angels and men I 'll never get swallewed in darkness again You 've travelled this long you just have to go on don't even look back to how far you 've come though your body is bending  under the load there is nowhere to stop anywhere on this road

... ονειρεύτηκα).

Όνειρο        ( όπου -πραγματικά- ονειρεύτηκα )

 ή

Αναπνέουμε.

ωραία… 
                 Αναπνέουμε.                                                   ( μέσα σε )

κρυστάλλινο νερό                                                               ...

 ...                                                                                            ...

      ...                                                                                       ...

...                                                                                             ...

 και δεν πνιγόμαστε.                                                           ...

                                                                                                ...

 Γελάμε.                       ( Αιωρούμενες παλάμες                ...

                                                    Δάχτυλα φύκια )             ...

                                                                                                ...



Αστράφτοντας                                                                     ...

ένα διαμαντένιο φόρεμα

μες στην ασπρόμαυρη φωτογραφία

των άλλων.                                                                          ...

                                                                                                ...

                                                                                                 ...

6.5.2012  (ξύπνησα.)

και…

photo:  Astrid Kruse Jensen

http://www.youtube.com/watch?v=RUu08iSV35g&feature=related

Enrico Caruso
"The Pearl Fisher"

"Je crois entendre encore"

Bizet

IV


Όπως ένα δέντρο από τον διαβρωμένο γκρεμό
πετώντας το χώμα προς τα πάνω
γκρεμίζεται με τις ρίζες του ψηλά,
και το γρήγορο ρεύμα του νερού παίζει με τα κλαδιά,
έτσι ο σωσίας μου πάνω σε άλλο γρήγορο ρεύμα
φεύγει από το μέλλον στο παρελθόν.
Εγώ από κάποιο ύψος ακολουθώ τον εαυτό μου με το
βλέμμα
κι αρπάζω κάτω την καρδιά.

Ποιός μου έδωσε
τρεμουλιαστά κλαδιά, ισχυρό κορμό
κι ασθενικές αδύνατες ρίζες;
Ολέθριος είναι ο θάνατος, μα η ζωή πιο ολέθρια,
και αχαλίνωτη είναι της ζωής η αυθαιρεσία.
Φεύγεις Λάζαρε; Ας είναι, φύγε!
Καίει ακόμα πίσω ο μισός ουρανός.
Δεν υπάρχει πια η σύνδεση ανάμεσα σ’ εσένα και σ’ εμένα.
Κοιμήσου, ω φιλόβιε! Τα χέρια πάνω στο στήθος
ακούμπησε και κοιμήσου!





Αρσένι Ταρκόφσκι

ΧΡΟΝΟΣ
Εικοσιπέντε στάσεις στο ποιητικό του έργο

Μετάφραση: Μαξίμ Κίσιλιερ – Λίνος Ιωαννίδης
Εκδόσεις: Ίνδικτος 2008

στην φωτογραφία ο Αρσένι Ταρκόφκι

photo: Soryo Wibowo

http://www.youtube.com/watch?v=uyZJ3rNb4xM

Debussy - Nocturne

η περιφρόνηση

«Le Mepris»
Jean-Luc Godard
Brigitte Bardot, Michel Picolli, Jack Palance, Fritz Lang
1963

http://www.youtube.com/watch?v=-4LiO4Fyulc&feature=related

Quand nous sommes tres forts, - qui recule?
tres gais, - qui tombe de ridicule? Quand nous
sommes tres mechants, - que ferait-on de nous?

Parez-vous, dansez, riez. – Je ne pourrais jamais
envoyer l’ Amour par la fenetre.



Όταν γεμίζουμε με δύναμη – ποιος κάνει πί-
σω και φοβάται; και με χαρά; - ποιος σοβαρεύ-
ει και λυπάται; Όταν γινόμαστε πολύ κακοί –
σαν τι μας περιμένει;
Στολιστείτε, χορέψτε, γελάστε. – Ποτέ δεν θα
μπορέσω να ρίξω απ΄το παράθυρο τον Έρωτα.






Arthur Rimbaud
Illumination
Φράσεις
Μετάφραση: Στρατής Πασχάλης
Εκδόσεις Γαβριηλίδης

Photo: Saul Leiter
“Café Paris”

In The End

Scott Matthew - In The End
http://www.youtube.com/watch?v=F5Q_04EGGaE&feature=related

Ιστορίες Παπουτσιών

Μου θυμίζει πράγματα που δεν έχω ζήσει
Γι’ αυτό περπατάω ήρεμα … αργά … με σίγουρα βήματα.

Είμαι ήρεμη επιτέλους.
Δεν νιώθω πια ότι πεθαίνω μέσα μου.
Αυτό είναι καλό, ε;
Νιώθω έτοιμη να παλέψω ξανά;
Να ξεχάσω ότι αυτή η πόλη είναι θλιμμένη σαν και μένα.
Να νιώσω ότι αλλάζω … λίγο … ή και πολύ, γιατί όχι;
Βλέπεις πόσο εγωιστές γινόμαστε όταν είμαστε μόνοι;

Ερωτεύομαστε μόνο για να μην είμαστε μόνοι;
Είμαι ερωτευμένη με τον σβέρκο κάποιου.
Ενός οδηγού τραμ που δεν γνωρίζω καν.

Ελπίζω να έχεις ό,τι ονειρευόσουν.
Που πάνε τα όνειρα που δεν εκπληρώθηκαν;
Κάπου πρέπει να πηγαίνουν.

Νομίζω ότι τελικά, τα όνειρα είναι μια δικαιολογία.
Μια δικαιολογία να ζεις.
Είναι μια νοσταλγική ματιά σ’ ό,τι δεν κάναμε.

Το δύσκολο είναι να δεχτείς ότι δεν θα γίνεις αυτός που ήθελες.
Να μην ελπίζεις καν
Θέλω, θέλω, θέλω…

Θέλω να γίνω ευτυχισμένη
Και να ευτυχίσουν όσοι είναι γύρω μου
Αυτό ήθελα πάντα




Piedras
«Ιστορίες Παπουτσιών»
de Ramón Salazar (2002)


http://www.youtube.com/watch?v=PF2BT7dIyok

new day

Κείθε
δώθε
πιο κείθε
/τότε πιο δώθε/
κάθεσαι καλά ή μήπως
μετεωρίζεσαι;
Στην επανάσταση
γρήγορα!



…







η Ιστορία φυσικά
δεν μας περιμένει
στη στάση του τρόλει






Νίκος Καρούζος
Φαρέτριον [1981]
ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ
Εκδόσεις Ίκαρος

Photo kamil Vojnar
new day

Τα τρία στάδια







Στην αρχή τα βουνά
είναι βουνά.
Ύστερα παύουν τα βουνά να’ ναι βουνά.
Τέλος και πάλι τα βουνά είναι βουνά.







ζεν



















«Οι Μυστικοί της Ανατολής»
Γιάννης Υφαντής
εκδόσεις: Ερατώ

photo: Josephine Sacabo
“las palomas”
“volando”

Έγκλημα, τιμωρία, λεφτά, δολοφονία συνταξιούχου

[Σοφία Κορώνη - Κατερίνα Κλειτσιώτη]
[Γιάννης Λεάκος - Χρυσή Βιδαλάκη - Κατερίνα Κλειτσιώτη]


Έγκλημα, τιμωρία, λεφτά,
δολοφονία συνταξιούχου

του Ματίας Άντερσον, από την Ομάδα Νάμα

Έως Κυριακή 25 Μαΐου ’11, παρατείνονται οι παραστάσεις του έργου με τίτλο «Έγκλημα, τιμωρία, λεφτά, δολοφονία συνταξιούχου» του Σουηδού συγγραφέα Ματίας Άντερσον σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη από την ομάδα ΝΑΜΑ στην Κεντρική Σκηνή του θεάτρου Επί Κολωνώ.
Τι σημαίνει έγκλημα; Μπορεί να υπάρξει δικαιολογημένη βία; Ποιος έχει την ικανότητα και κυρίως το δικαίωμα να το κρίνει αυτό; Ο Ματίας Άντερσον κινείται γύρω απ’ τα ερωτήματα που απασχόλησαν και τον Ντοστογιέφσκι πριν περίπου 150 χρόνια. “Γεννάει τάχα η αρρώστια το έγκλημα, ή το ίδιο το έγκλημα από τη φύση του, συνοδεύεται πάντα από κάτι που μοιάζει με αρρώστια;” αναρωτιέται ο Ρασκόλνικοφ στο Έγκλημα και Τιμωρία. Θα μπορούσαμε άραγε να εκλάβουμε την ανθρώπινη εξαθλίωση, την φτώχεια ή τη νοσούσα κοινωνία εν γένει, ως τέτοια αρρώστια;
Ο κεντρικός ήρωας του έργου του Άντερσον, ένας επίδοξος συγγραφέας, εμπνεόμενος από το Έγκλημα και Τιμωρία, αποπειράται ενώπιον ενός ακροατηρίου, να ολοκληρώσει ένα πολλά υποσχόμενο έργο, που φιλοδοξεί να σχολιάσει σημερινές κοινωνικές καταστάσεις. Η απειρία του εν λόγω αφηγητή – συγγραφέα θα οδηγούσε το έργο σε μια επιφανειακή προσέγγιση, αν οι στερεοτυπικοί κοινωνικοί χαρακτήρες του, που ζωντανεύουν μέσα από τις σκέψεις του, δεν αυτονομούνταν φέρνοντάς τον σε αμηχανία και δεν ζωντάνευαν με χιούμορ τη δική τους αληθινή εκδοχή.
Ο Άντερσον με αυτόν τον ευρηματικό τρόπο θέτει ξανά τα παραπάνω ερωτήματα σε ένα σύγχρονο πλαίσιο, για να σχολιάσει με ανατρεπτικό χιούμορ προβλήματα της σημερινής κοινωνικής πραγματικότητας.
Η Ομάδα Νάμα μετά το «Ροτβάιλερ» καταπιάνεται και πάλι με ένα έργο που εστιάζει σε σύγχρονα κοινωνικά θέματα που κινείται όμως αυτή τη φορά με χιούμορ, στα όρια μεταξύ ρεαλισμού και μαύρης κωμμωδίας.
 
ΒΑΣΙΚΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μετάφραση: Γιάννης Ράμος
Σκηνοθεσία: Ελένη Σκότη
Σκηνικά: Γιώργος Χατζηνικολάου
Κοστούμια: Δάφνη Λαρούνη, Γ.Χατζηνικολάου, Μαρία Αναματερού
Φωτισμοί: Αντώνης Παναγιωτόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Δάφνη Λαρούνη
Μουσική επιμέλεια: Δάφνη Λαρούνη, Φίλιππος Ράσκοβιτς
ΔΙΑΝΟΜΗ
Μπγιόρν/Ρασούλ: Γιάννης Λεάκος
Μέρτα: Χρυσή Βιδαλάκη
Λέιλα: Κατερίνα Κλειτσιώτη
Γιασμίν: Σοφία Κορώνη

Άνοιξη

Ένα Όνειρο: Η Ζωή


γύρω από τον κορμό
του ωραίου δέντρου
ελίσσεται
και χορεύει
η ωραία
μιγάς

το δέντρο είναι ολάνθιστο
αλλά και το κορμί
της ωραίας μιγάδος
ωσαύτως:
απ’ τα λουλούδια – τις ρώγες – των μαστών της
τη λαμπρότητα της απαλής κοιλιάς
των σφαιρικών γλουτών
των άψογων μηρών
στο φουντωτό σκοτεινό δάσος της ηβικής χώρας
την πλούσια κόμη
όπου σκορπάει τα βαρειά της μύρα
ως κυματίζει ξέπλεκη – ελεύθερα –
σπιθοβολώντας μέσα στη νύχτα

το δέντρο είναι μια μαγνόλια
κι’ η ωραία μιγάς
είναι κι’ εκείνη μια μαγνόλια
χυμώδης
πλούσια
κι΄ηδονική

ποιο είναι ωραιότερο
του ωραίου δέντρου
του ωραίου κορμιού;

τ’ ω ρ α ί ο κορμί
γιατί το δέντρο για πάντα του μνήσκει βουβό
-ούτε κι’ οι πιο τρελλοί ανέμοι δεν ημπορούν
να σείσουν το βαρύ πυκνό φύλλωμα και τα σαρκώδη άνθη-
ενώ τα’ ωραίο το πλούσιο κορμί
πάει κι’ έρχεται
μεθάει παράφορα
κλαδοκορμόριζα
δονείται
και στον
παραμικρό τον ψίθυρο
του
«σ’ αγαπώ»

Νίκος Εγγονόπουλος
«Στην Κοιλάδα με τους Ροδώνες»
Εκδόσεις: Ίκαρος

http://www.youtube.com/watch?v=zc3vZsoE7VI