ζαβολιές.

να ζήσουμε με ζαβολιές. δεν βρίσκω άλλη λέξη. ζαβολιές.

ρολάν μπαρτ



μπροστά στο γενικό χαλασμό ξεσπάμε σε γέλια. ας καταρρεύσουν τα πάντα. ας τα χάσουμε όλα.


ένα χέρι θα με κάνει πέρα όπως τη μέλισσα απ' το ηλιοτρόπιο.



βιρτζίνια γουλφ

για ύπνο

δεν είμαστε, παιδί μου, παρά γερασμένα παιδιά που κλαίνε, ξέροντας ότι πρέπει να πάνε για ύπνο.

κάρολ λούις 

η πόρτα θ'ανοίξει και θα κλείσει, θα συνεχίσει ν' ανοιγοκλείνει, και μεσ' απ' την πόρτα θα δω πράγματα που με κάνουν και κλαίω. γιατί αυτά δεν μεταδίδονται. γι' αυτό κι η μοναξιά μαςˑ γι' αυτό κι ερημιά μας.

 πως να γεφυρώσουμε την απόσταση ανάμεσά μας;


πως να ριπίσουμε τη φωτιά, να λαμπαδιάσει και να καίει για πάντα;


στο μεταξύ ας ξεχάσουμε το χτύπο του ρολογιού. έλα κοντά.


βιρτζίνια γουλφ

μην είναι αλήθεια

Και σ’ αγκαλιάζω
χωρίς να σε ρωτάω, από φόβο
ότι μπορεί να μην είναι αλήθεια
ότι εσύ ζεις και μ’ αγαπάς.



pedro salinas 
la voz a ti debida

(συγχώρεσέ μας, ω ζωή!το αμάρτημα του Θανάτου

να τιμάς το παρελθόν
αλλά να καλοσωρίζεις το μέλλον
(και χόρεψε τον θάνατό σου
ως το πρωί σ' αυτό τον γάμο)


 1958


 (συγχώρεσέ μας, ω ζωή!το αμάρτημα του Θανάτου

1950



e.e.cummings

σονέτο

το ξέρω πως πεθαίνω∙ κι αν στην απονιά σου

δεν είμαι πιστευτός, πιο σίγουρο είναι ακόμα

πως κάλλια θα με δεις μπρος σου νεκρό στο χώμα,

παρά πως θε να ζω χωρίς τον έρωτά σου.

μα όταν στης λησμονιάς τα βασίλεια, μακριά σου,

δίχως ζωή και δόξα πια θα κατεβαίνω,

βαθιά μες στ’ ανοιχτό μου στήθος χαραγμένο

τ’ όμορφο θα μπορείς να δεις το εικόνισμά σου.

τι αυτό το φυλαχτό κρατώ πάντα μαζί μου

για το χαμό που μου τοιμάζει η επιμονή μου,

που όλο πιο σταθερήν ο τρόπος σου την κάνει.

αλί στον που με μαύρη τρικυμιά αρμενίζει

στις πελαγίσιες ερημιές χωρίς να ελπίζει

άστρο οδηγό να δει μηδέ να βρει λιμάνι!

Ο θεός μονάχα ξέρει αν υπάρχει Δουλσινέα ή αν δεν υπάρχει στον κόσμο, αν είναι φανταστική ή δεν είναι φανταστική, κι αυτά είναι από τα πράγματα που η πιστοποίηση τους δεν χρειάζεται να φτάσει ως το τέρμα.

δον κιχώτης

θερβάντες