just like a woman

just like a woman
Jeff Buckley

photo Bijoux De Kant

κάστρα από λάσπη και όνειρο

Γυρνάω σπίτι μονίμως λερωμένη

Τα πόδια μου είναι γεμάτα χώματα

Τα χέρια και τα μάγουλα κολλάνε παγωτό

Ποτέ δε θυμάμαι που έχω αποπλανηθεί

Ίσως πηγαίνω σε παιδικές χάρες

Ίσως κυλιέμαι σε χώματα

Και δίπλα στη θάλασσα φτιάχνω κάστρα από λάσπη


Και όνειρο

Κάστρα από λάσπη και όνειρο



Δήμητρα Αγγέλου
Στάζουν Μεσάνυχτα
εκδόσεις Μελάνι

photo Suzan Burnstine

...το φως!

Cat Power -  lived in bars


Βεβαιότητα του φέγγους, υπόσχεση ελαφράδας, το φως, ανάλαφρο, ανάλαφρο, το φως και πάλι, το φως, το φως!

 

Malcolm Lowry
Under the Volcano

την ίδια ώρα

Επιστολή του Αντώνη που αναφέρει ότι αντάμωσε με την Άννα, παρόλο ότι εκείνη βρισκόταν την ίδια ώρα πολύ μακρυά από τη Θεσσαλονίκη.


 Αρχείον
Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης



(χθες ή σήμερα ή αύριο)

σήμερα ή αύριο ή χθες

In Progress 2013
Κινητήρας Studio

Ομάδα horses in my dreams
"Σήμερα ή αύριο ή χθες"

Σήμερα, αύριο, χθες… Εξερευνώντας το ελικοειδές τοπίο της μνήμης. Ανασύροντας θραύσματα καθημερινών ιδιωτικών ιστοριών… επανασυνδέοντας το σήμερα με το χθες, το χθες με το αύριο. Παρατηρώντας προσεχτικά τους κύκλους της ανθρώπινης ιστορίας... Μια παράσταση για τη Μνήμη.

Σύλληψη-σκηνοθεσία: Σοφία Κορώνη, δραματουργική επεξεργασία-επιλογές κειμένων-κείμενα: ομάδα horses in my dreams, σκηνικά-κοστούμια: Γιώργος Λυντζέρης, επιμέλεια κίνησης: Εριφύλη Δαφέρμου, μουσική επιμέλεια: Σοφία Κορώνη, φωτισμός: Γιάννης Δρακουλαράκος, επιμέλεια βίντεο: Νίκος Labot, φωτογραφία: Κωνσταντίνος Ανδρίκουλας, graphic desingner: Sugahtank
Ερμηνεία: Κατερίνα Κλειτσιώτη, Σοφία Κορώνη, Βάνα Πουλή
Διάρκεια: 40’
 12-13 Οκτωβρίου στις 18.50

 https://www.facebook.com/events/544452548942789/

lalalailalailai

 I am all I got

I remember the day
when I cried out for help
no one came running
and that's when I first knew
I am all I got!
Went to the wise man
but no answer he could give
I went to the kind man
he shrugged his shoulders and wept
You are all you got!
I went to the saint
but he was busy praying
I payed a visit to the sinner
but he said "brother, don't even bother"
You are all u got!
I went to see my mother
but she was busy dying
I went to my father's grave
but he was really dust
Yes I m all I got!
So forgive pretty darling
but I m all I got
believe it or not
love will save us not
I am all I got
I am all i got!
There might come a day
when the lord will embrace me
so son get on your knees and pray
I am all you got
but until that day
I am all I got!

 Dead brothers - "I am all I got"
album  The 5th Sin-Phonie  2010
 http://www.youtube.com/watch?v=qVOb8ASWQa0

photo Harry Callahan

...πέντε απλές κινήσεις

Το ξύρισμα είναι πέντε απλές κινήσεις

Χρειάζεται λίγη προσπάθεια να κοιτάξεις τον καθρέφτη στα μάτια. Ή αν θέλεις γίνεται κοιτώντας τον τοίχο – έχεις συνηθίσει πια – και ακούγοντας τα βήματα των πλαϊνών , που πηγαίνουν από την κουζίνα στο σαλόνι και μέχρι την πόρτα. Η πρώτη ξυραφιά στο αριστερό μάγουλο να φύγουν τα ξένα λόγια και το χώμα από το χθεσινό ύπνο. Η δεύτερη στο δεξιό πνίγοντας στους αφρούς την παιδική σου ηλικία. Η Τρίτη στο υποτιθέμενο μουστάκι (με προσοχή μην κόψεις την αναπνοή ). Η τέταρτη γύρω στο πηγούνι, εκεί συνήθως σκαλώνουν τα αυγά των φιλιών και θέλει καλό ξύρισμα. Αν μείνει τίποτα , θυμάσαι χρόνια ένα συγκεκριμένο πρόσωπο και ξεχνάς τη ζωή και το σκύλο σου. Η Πέμπτη και κυριότερη στην περιοχή του λαιμού (ναρκοθετημένη περιοχή ) με σκιές δέντρων , σημάδια , λίμνες , υδρόβια ζωή ,πουλιά – πολλά πουλιά χωρίς όνομα- τουφεκιές. Φτερά πέφτουν αργά στους ώμους. Το φανελάκι χιονισμένο. Θέλω να κόψω το λαιμό μου - θέλω να κόψω το λαιμό σου. Με μια καλοζυγισμένη κίνηση τα σβήνεις όλα . Με το που τελειώνεις αρχίζουν να φυτρώνουν τα ίδια πάλι , δυνατά και αγέρωχα.

Γιάννης Κοντός

mood of the night

Tindersticks
until the morning comes

όπως ο ωκεανός

«Κι αυτό το ξέρω»- και του άδραξε πάλι τα μαλλιά, κάνοντάς τον πάλι να πονεί, μόλο που εκείνος ήξερε, πως αυτή ήξερε πως τον έκανε να πονεί. «Άκουσε: πρέπει να’ ναι πάντα μήνας του μέλιτος, παντοτινά. Για πάντα και παντοτινά, ώσπου να πεθάνει ένας από τους δυο μας. Δεν μπορεί να’ ναι διαφορετικά. Είτε παράδεισος είτε κόλαση: καμιά ανάπαυση εκτός από το γαλήνιο καθαρτήριο στο ενδιάμεσο, για να περιμένουμε ώσπου η καλή συμπεριφορά ή η μακροθυμία ή η ντροπή ή η μεταμέλειά μας συντρέξουν».
«Ώστε δεν πιστεύεις σ’ εμένα, δεν έχεις εμπιστοσύνη σ’ εμένα, αλλά στην αγάπη»- και όπως εκείνη τον κοίταζε: «Δηλαδή, όχι σ’ εμένα σε κανέναν άντρα».
«Ναι, έχω εμπιστοσύνη στην αγάπη. Λένε πως η αγάπη μεταξύ δύο ανθρώπων πεθαίνει. Λάθος. Δεν πεθαίνει. Παρατάει μονάχα, φεύγει, αν δεν είσαι αρκετά καλός, αν δεν αξίζεις αρκετά. Δεν πεθαίνει∙ εσύ πεθαίνεις. Είναι όπως ο ωκεανός: αν δεν είσαι καλός, αν αρχίσεις να του μυρίζεις άσκημα, σε φτύνει κάπου με αηδία για να πεθάνεις. Πεθαίνεις οπωσδήποτε, αλλά προτιμώ να πνιγώ στον ωκεανό παρά να ξεβραστώ σε μια λουρίδα νεκρής αμμουδιάς και να μ’ αποξεράνει ο ήλιος σ’ ένα τιποτένιο πραματάκι, μ’ ένα ¨κάποτε ήταν¨ για επιτύμβια επιγραφή. Σήκω. Σου είπα πως θα μετακομίσουμε σήμερα».




The Wild Palms 1939
William Faulkner
μετάφραση  Κοσμάς Πολίτης
εκδόσεις γράμματα

...

...
Έχεις φυτά
στο πλευρό σου, ζεστά,
έχουν ακόμα τη γεύση σου.




"Θα ' ρθει ο θάνατος και θα 'χει τα μάτια σου"
Cezare Paveze
ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ
μτφ Γιάννης Παππάς
εκδ Printa

ζώντας

(μόνη δράση να επιβιώνω...ζώντας)


photo Ken Rosenthal

ειρήνη

ειρήνη

νόμιζα ότι το περιστέρι ήταν το πουλί της ειρήνης
όμως αυτοί εδώ τα ξετρυπώνουν
απ' τους θάμνους
και σκαρφαλώνουν στις πλαγιές των βουνών και τα πυροβολούν∙
κι οπουδήποτε και να πηγαίνουν τα περιστέρια
υπήρχαν οι κυνηγοί∙
πυροβολώντας και σημαδεύοντας και πυροβολώντας,
κι ένας άντρας που
ούτε στο ελάχιστο
έμοιαζε με περιστέρι
έφαγε μία στον ώμο∙
και γινόντουσαν πολλά παράπονα
ότι τα περιστέρια
ήταν μικρότερα και σπανιότερα
απ' τον προηγούμενο χρόνο,
όμως ο τρόπος με τον οποίο έπεφταν
απ' τον ουρανό
όταν τους ξερίζωνες τη ζωή
από μέσα τους
ήταν ο ίδιος∙
κι ήμουν κι εγώ εκεί
αλλά δεν μπορούσα να πυροβολήσω τίποτα
μ' ένα πινέλο∙
και καναδυό απ' αυτά
ήρθαν πάνω απ' τον καμβά μου
και στεκόντουσαν και στεκόντουσαν και στεκόντουσαν
μέχρι που τελικά είπα,
για όνομα του θεού
πηγαίνετε να κοιτάτε τον Πικάσο και τον Ρέμπραντ,
πηγαίνετε να κοιτάτε τον Κλε και τον Γκωγκέν,
ακούστε μια συμφωνία του Μάλερ,
κι αν βγάλετε τίποτα
απ 'αυτά ελάτε πίσω
και καρφώστε τα μάτια σας στον καμβά μου!

τι στο διάολο τρέχει
μ' αυτόν; ο ένας τύπος
είπε.

είναι για δέσιμο, είναι όλοι τους για δέσιμο,
είπε ο άλλος τύπος. όπως και να'χει
έχω τα 10 περιστέρια μου.

κι εγώ το ίδιο, ο φίλος του είπε, ας
πάμε σπίτι∙ μπορούμε να τα 'χουμε
στο ταψί
μέχρι και τις 2.30

Τσαρλς Μπουκόφσκι
"Οι μέρες φεύγουν καλπάζοντας σαν άγρια άλογα στους λόφους" 1969
εκδ Ανατολίτικο Παζάρι 

photo Ken Rosenthal

κι έγινα κατοικία άγριων πουλιών

(Ο τρόπος να κινδυνεύουμε)



Στην ηλικία του έρωτα πρώτο μυστήριο αντάμωσα
Τη συντήρηση αν τη μπορώ
Μυστήριο θανάτου γιορτάζοντας
Σ' έναν περίπατο ευωδιάς


                                        
                         *

 
(Η έννοια των τυφλών)



Με το γυμνό κεφάλι του και τις μικρές ψιλές φωνές, τις γρήγορες
Του λάρυγγα
Διασχίζοντας - τι γρήγορα - τις ζώνες του καιρού
Όχι με μιας
Με πάλεψε, σ' όλο το σώμα μου έσκαψε για τα όμοια του φωλιές
 Κι έγινα κατοικία άγριων πουλιών
Στη μέση ερημιάς


Τώρα εκεί θα κατοικεί τ' ωραίο πουλί
Σ΄ένα κουβάρι συνωστίζεται αναπνοής
Το τρωκτικό των θεμελίων


Ποιά χάραξε τα χείλη μου η λέξη αμυχή

Ήτανε δίχτυ ψυχών τα πουλιά, ήτανε παγίδες, δεν άφηναν ανοιχτό
ουρανό.






Ελένη  Βακαλό
"Πριν από το Λυρισμό"
εκδόσεις Συμείον 1981

πουθενά

...έτσι, για να νιώθεις προς στιγμήν ότι αιωρείσαι/ Πάνω από τη πόλη, με σώμα φύσιμα μιας ανάσας μικρής, και χωρίς να θες να πας Πουθενά...ελεύθερος από κάθε Κάπου.

εδώ


 

Ελεονόρα

…Και τότε, εκεί, ρίχτηκα στα πόδια της Ελεονόρας και ορκίστηκα , σ’ εκείνη και στους Ουρανούς, ότι ποτέ δεν θα δενόμουν με τα δεσμά του γάμου με καμιά κόρη της Γης – ότι με κανέναν τρόπο δεν θα πρόδιδα την προσφιλή της μνήμη, ή την ανάμνηση της αφοσιωμένης της στοργής, με την οποία με είχε ευλογήσει. Και κάλεσα τον Τρανό Κοσμοκράτορα να παρασταθεί ως μάρτυρας της ευσεβούς σοβαρότητας του όρκου μου. Και ζήτησα από Εκείνον και από εκείνην, την αγία των Ηλυσίων Πεδίων, αν παρέβαινα την υπόσχεσή μου, να πέσει επί της κεφαλής μια κατάρα, μια τιμωρία φρικτή, που η υπερβολή της δεν μου επιτρέπει να την καταγράψω. Και τα λαμπερά μάτια της Ελεονόρας έλαμψαν πιο πολύ στα λόγια μου∙ και αναστέναξε σαν να απομακρύνθηκε από το στήθος της θανάσιμο βάρος και αναρίγησε και έκλαψε πικρά, αλλά αποδέχτηκε τον όρκο μου (γιατί δεν ήταν παρά παιδί), που καθιστούσε πιο φιλικό για κείνην το νεκροκρέβατο της. Και μου είπε, λίγες μονάχα μέρες αργότερα, ξεψυχώντας ήσυχα, ότι μ’ αυτήν την πράξη μου, που είχε ανακουφίσει την ψυχή της, θα με φύλαγε από ψηλά μετά την αποδημία της και αν της επιτρεπόταν θα επέστρεφε κοντά μου, έτσι που να την έβλεπα κατά τας «φυλακάς της νυκτός».

 
Ελεονόρα
Έντγκαρ Άλαν Πόε
μτφ Κατερίνα Σχινά
εκδ Μεταίχμιο


φωτογραφία του Αλέξανδρου Παπαϊωάννου

ένας χαιρετισμός

…στα Χρόνια τα Πολλά

που Είμασταν.

Που μου έμαθες να δένω

τα κορδόνια μου και με

τάιζες  Κεράσια –               (Σε κείνο το Σπίτι μας.)

Που με κέρασες το πρώτο

παγωτό της ζωής στο κατώφλι του σπιτιού.

Που με θρόνιαζες στους ώμους σου

και με πήγαινες  Βασιλιάς                Παντού.

Που έκλαψες μαζί μου εκείνο

το απόγευμα λίγο πιο πέρα από

τη Θάλασσα, που μας Χώριζε πια

-κι ήμουν δεκαοχτώ.

Που ήσουν  μόνο Καλός

μόνο Γενναιόδωρος

μόνο που μου ζήταγες Μετά νερό νερό

¨λίγο νεράκι Σοφούλα λίγο νεράκι,

μια καταψιά μόνο… και μετά..» (δύο χέρια κάνουν τη κίνηση του Τίποτα)

και μόνο στο σπίτι σου το πατρικό

είχε πια πηγές που δεν μπορούσα

να τις φτάσω – τόσο ήταν μακρυά…

κι ένα πρωί καταφέραμε και Πήγαμε

Πια  

Πίσω       

 και Τώρα

μόνο μου λύπης.

(ο μπαμπάς μου)

...Aνήσυχα / Παρήγορα

"...Kαι μ' ένα χαμόγελο που το κρατάω για μένα, θυμάμαι ότι η ζωή, που περιέχει αυτές τις σελίδες με ονόματα υφασμάτων και λεφτά, με τα άγραφα διαστήματα και τις γραμμές τις τραβηγμένες με το χάρακα και την καλλιγραφία, περιλαμβάνει επίσης τους μεγάλους θαλασσοπόρους, τους μεγάλους αγίους, τους ποιητές όλων των εποχών, όλους τους χωρίς λογιστική, μεγάλος εξόριστο πλήθος αυτών που κάνουν την αξία του κόσμου."


 

Το βιβλίο της Ανησυχίας
τόμος Α
Μπερνάντο Σοάρες (- Φερνάντο Πεσόα)
μτφ Μαρία Παπαδήμα

εκδόσεις Εξάντας

on the fire

"Ειλικρινά, δεν θυμάμαι αν εκείνη τη νύχτα αυτοκτονήσαμε."


 

"Διάλογος για ένα Διάλογο"
Χόρχε Λουίς Μπόρχες
Άπαντα Πεζά
μετάφραση επιμέλεια σχόλια:
Αχιλλέα Κυριακίδης
εκδ Ελληνικά Γράμματα

on the fire - Holly Golithtly

(Καλό Ξημέρωμα)

Κάθε πρωί
καταργούμε τα όνειρα
Χτίζουμε με περίσκεψη τα λόγια
Τα ρούχα μας είναι μια φωλιά από σίδερο
Κάθε πρωί
Χαιρετάμε τους χθεσινούς φίλους Οι νύχτες μεγαλώνουν σαν αρμονικές
- Ήχοι, καημοί, πεθαμένα φιλιά.

( Ασήμαντες
Απαριθμήσεις
- Τίποτα, λέξεις μόνο για τους άλλους.
Μα που τελειώνει η μοναξιά; )

 


Μανόλης Αναγνωστάκης

(Καλό Ξημέρωμα)

https://www.youtube.com/watch?v=XaSVkb_XLt4