Οι μυρωδιές, οι ορφικοί ύμνοι, ο μόσχος με όλες του τις έννοιες… Εδώ μυρίζει σαρδόνυχα. Εδώ χρυσοπράσιο. Εδώ, περίμενε λίγο, εδώ είναι κάπως σαν μαϊντανός, μόλις όμως, σαν ένα φυλλαράκι χαμένο σε δέρμα σαμουά. Εδώ αρχίζει να μυρίζει όπως εσύ. Τι παράξενο αλήθεια, η γυναίκα να μην μπορεί να μυρίσει τον εαυτό της όπως τη μυρίζει ο άντρας. Ακριβώς εδώ. Μη κουνιέσαι, άσε με. Μυρίζεις βασιλικό πολτό, μέλι μέσα σε καπνοσακούλα, φύκια, αν κι αυτό είναι κοινότοπο που το λέω. Υπάρχουν τόσα φύκια, η Μάγα μύριζε φρέσκα φύκια, μόλις ξεβρασμένα από τη τελευταία φουσκονεριά. Μύριζε σαν το ίδιο το κύμα. Μερικές μέρες η μυρωδιά των φυκιών αποκτούσε μια πιο πυκνή και συγκεχυμένη διακύμανση, και τότε έπρεπε να επικαλεστώ τη διαστροφή – μια εκλεπτυσμένη όμως διαστροφή, καταλαβαίνεις, μια βουλγαροκτονική φιληδονία, μια τρυφηλότητα σενεσάλη περιστοιχισμένου από νυχτερινή υποταγή – για να πλησιάσω τα χείλη μου στα δικά της, να αγγίξω με τη γλώσσα μου αυτήν τη λυγερή ρόδινη φλόγα που τρεμόπαιζε κυκλωμένη απ’ τις σκιές, κι ύστερα, όπως κάνω τώρα με σένα, της άνοιγα σιγά-σιγά τους μηρούς, την ξάπλωνα λίγο στο πλάι και ανάσαινα ατέλειωτα, νιώθοντας πως το χέρι της, χωρίς να το ζητήσω, άρχιζε να με ξεριζώνει από τον εαυτό μου όπως η φλόγα αρχίζει να αποσπά τοπάζια από μια τσαλακωμένη εφημερίδα. Και τότε σταματούσαν οι μυρωδιές, σταματούσαν θαυμαστά κι όλα ήταν γεύση, αιθέριοι χυμοί, που κυλούσαν από το στόμα, η πτώση σ’ αυτό το σκοτάδι, the primeval darkness, η πλήμνη του τροχού της καταγωγής. Ναι, τη στιγμή της πλέον ζωώδους συσπείρωσης, κολλημένος σχεδόν στα απερίγραπτα όργανα της απέκκρισης, άρχιζαν εδώ να διαγράφονται οι αρχικές και τελικές μορφές, εδώ στη γλοιώδη σπηλιά της καθημερινής σου τέρψης πάλλεται ο Αλδεβαράν, πηδούν τα γονίδια και οι αστερισμοί, τα πάντα συνοψίζονται στο άλφα και το ωμέγα, coquille, cunt, concha, con, μουνί, χιλιετηρίδα, Αρμαγεδών, τεραμυκίνη, αχ βούλωσ’ το πια, μην αρχίζεις με τις αφ’ υψηλού αξιοθρήνητες παραστάσεις σου, τους βολικούς αντικατοπτρισμούς σου. Τι σιωπή το δέρμα σου! Τι άβυσσος όπου κατρακυλούν τα σμαραγδένια ζάρια, οι εφήμεροι οίστροι, και οι φοίνικες και οι κρατήρες…
Julio Cortazar
Το κουτσό
μετάφραση Κώστας Κουντούρης
εξάντας
photo manuel alvarez
