εδώ

εδώ ανήκω. εδώ το ρίσκο μου, η περιπέτεια της ζωής μου. η πόρτα ανοίγει. έλα, λέω σε τούτον, και κυματίζω, απ' την κορφή ως τα νύχια, ολόχρυση. "Έλα." κι αυτός έρχεται.



 

βιρτζίνια γουλφ
τα κύματα

μτφ άρης μπερλής

  




photo σοφία

τα μάτια μου άλογα τρελά για απεραντοσύνη

Δεν γνωρίζεις το νυχτερινό μου πρόσωπο
Τα μάτια μου άλογα τρελά για απεραντοσύνη
το στόμα μου στολισμένο με αίμα άγνωστο
το δέρμα μου
Στύλοι οδηγοί τα δάχτυλά μου μαργαριταρένια από τον
πόθο
θα οδηγούν τα βλεφαρά σου ίσα στ' αυτιά μου
στις ωμοπλάτες μου
προς την ολάνοιχτη εξοχή της σάρκας μου
Τα σκαλοπάτια των πλευτών μου στενεύουνε στη σκέψη
πως η φωνή σου θα μπορούσε να γεμίσει το λαρύγγι μου
πως τα μάτια σου θα μπορούσαν να γελάσουν
Δεν γνωρίζεις τη χλωμάδα των ώμων μου
τη νύχτα
όταν οι φλόγες των εφιαλτών αλλόφρονες
απαιτούν σιωπή
και συσφίγγονται οι μαθακοί της πραγματικότητας τοίχοι
Δεν ξέρεις πως των ημερών μου οι μυρωδιές πεθαίνουνε
πάνω στη γλώσσα μου
όταν οι πονηροί έρχονται με αιωρούμενα μαχαίρια
πως μένει ολομόναχος ο περήφανος έρωτάς μου
όταν βουλιάζω μες στη λάσπη της νύχτας.



Όρνια 1960
joyce mancour

απόδοση έκτωρ κακναβάτος
εκδ άγρα


photo σοφία

smoke

περίεργο που ποτέ δεν ήταν εδώ
όσα έχουν τώρα φύγει

νίκος ερηνάκης

 



smoke 1996
sylvie guillem - niklas ek
χορογραφία mats ek
μουσική arvo part -spiegel im spiegel

στοχασμοί

Στοχασμοί πάνω στην ευθύγραμμη πορεία της ζωής. Τονίζεται ως διαφορά η έννοια του αποχαιρετισμού. Περιέχει στοιχεία διάφορα της προς τα πρόσω πορείας. Το ανέμισμα του μαντηλιού. Την κραυγή που σκεπάζει τον ουρανό με σύννεφα. Το βλέμμα που θολώνει με βροχή το παράθυρο. Κινήσεις σε μιάν άλλη διάσταση, εκτός ευθείας. Πλήρωση της παρούσης στιγμής με το χθες και αύριο .

ν.γ. πεντζίκης




photo σοφία

γλύστριμα

επιστημονική εξήγηση του φαινομένου να παίρνει μόνο του το σαπούνι δρόμο, εκεί που τ’ ακουμπάς στον ελαφρά βρεγμένο νεροχύτη

ν.γ. πεντζίκης


photo σοφία

μουσική μου

Τη μουσική σου όταν παίζεις, μουσική μου,
πάνω στο ξύλο που γλυκά αναφωνεί
με την αφή σου, κι απαλά στην ακοή μου
της αρμονίας κυβερνάς την ηδονή,
φθονώ τα πλήκτρα που σκιρτώντας από ρίγος φιλούν τις ρώγες των δαχτύλων σου, ενώ τα δυο μου χείλη που τους πρέπει αυτός ο τρύγος με τέτοιο θράσος κοκκινίζουν στο κενό. Μ' αυτούς τους ξύλινους πιστούς ν' άλλαζαν θέση, που των χεριών σου τρέχουν πάνω τους χοροί, κι είναι οι άψυχοι αυτοί, που τους αρέσει, κι από τα χείλη μου που ζουν πιο τυχεροί. Δώσ' τους, λοιπόν. αφού 'ναι τόσο ερωτύλοι, τα δάχτυλά σου να φιλούν, κι εγώ τα χείλη.





ουίλλιαμ σαίξπηρ


photo gerhard richter 1971 

hope

Θα χαθώ; Χάνομαι. 



jack london





i am in a state of hope 

χωρίς να πάψει ούτε στιγµή να τραγουδάει…

 

Όταν ένα απόγευµα µου τον σύστησαν, επιτέλους, στα σκαλιά της πλατείας, άλλο δε βρήκα για να πω παρά µονάχα «βιάζοµαι, οι φίλοι µου µισούν να περιµένουν»… κι έφυγα µε λυµένη την εσάρπα µου. Αργότερα έµαθα τι όµορφα που χόρευε στο κέντρο της φωτιάς, µε πόση ακρίβεια, µε πόση τέχνη και σπάνια προσήλωση στην πράξη του, βύθιζε τα µαχαίρια στο λαιµό του: χωρίς µια στάλα αίµα να χυθεί, χωρίς να πάψει ούτε στιγµή να τραγουδάει… Αν δεν ήταν αυτός άντρας για µένα, τότε ποιος; 

(παύση)




…και Ιουλιέτα. 
 άκης δήμου




photo xavier hufkens

χάση

"Εμείς που είμαστε μέρος της περιστροφής έχουμε πληρωθεί σε ολότητα όπως ο δίσκος του φεγγαριού. Ακόμη και στη χάση μας , ακόμη και στις βδομάδες της αστάθειας κανείς δε μας βοήθησε ποτέ να πληρωθούμε, εκτός από το μοναχικό μας δρόμο πάνω στη γη."

rainer maria rilke

photo richard misrach