να με πυροβολήσουν θανάσιμα με μαργαριτάρια

πως θα μ’ ευχαριστούσε να μου κόψουν το λαρύγγι
με διαμάντια; Ή να με πνίξουν
με κανέλλα; ή να με πυροβολήσουν θανάσιμα με μαργαριτάρια;
ξέρω, ο θάνατος έχει δέκα χιλιάδες πόρτες διαφορετικές
για να μπορούν ν’ αποχωρούν οι άνθρωποι: κι είναι γνωστό
ότι αυτές κινούνται σε τόσο τρομερά περίεργες αρθρώσεις, γεωμετρικές.
μπορείς να τις ανοίξεις κι απ’ τις δυο πλευρές: τουλάχιστον,
γι’ αυτό δεν μ’ έφταναν τα ψιθυρίσματά σου.



τζων γουέμπστερ
η δούκισσα του μάλφι

 

thirst/ park chan wook
 

in the end

αυτός που δεν γεμίζει τον κόσμο του με φαντάσματα, μένει στο τέλος μόνος
 


antonio porchia


artwork zoltan jokay

εις το επανιδείν/

αν ήταν να μη γράφονταν ο χρόνος
την τελευταία μέρα που ήμασταν μαζί
θα τον άφηνα να στάζει
σαν το αίμα
απ’ την κομμένη φλέβα του χεριού μου

 

 

 

 

άρης αλεξάνδρου

 

 

 

photo jindrich streit

 

 

htps://www.youtube.com/watch?v=Zqo02mWC1UU

ο καιρός περνάει…

… υπήρχε κάτι στην ευτυχία που την έκανε αφόρητη. Υπήρχε κάτι υποχρεωτικό στην ευτυχία, κάποιος μακρινός και χαμένος συγγενής τους είχε μάθει να είναι καχύποπτοι απέναντι  στο αόρατο χέρι που τους οδηγούσε με σιγουριά στο φιλόξενο λιμάνι, κάποιος ψιθύριζε μέσα τους ότι καλύτερα είναι εδώ στο πέλαγος. Συμβούλευαν τις πλούσιες Περσίδες να μην είναι τόσο ευτυχισμένες κι αυτές τους κοίταζαν σαν όντα από άλλο πλανήτη που προσγειώθηκαν ξαφνικά στο γήπεδο του τένις, αυτές οι πλούσιες Περσίδες τους έλεγαν ότι η ευτυχία μπορεί να είναι απόλυτη και οι φόβοι τους αδικαιολόγητοι, η ευτυχία διαλέγει με προσοχή τις παρέες της και τις κρατάει για πάντα κοντά της, τι είναι αυτό που φοβάστε;… το αγόρι που μπήκε στο δωμάτιο της τα χαράματα στη Μοντάνα δεν της είπε τίποτα κι έτσι έμεινε ερωτευμένο μαζί της για πάντα, φοβήθηκε να της μιλήσει γιατί μόλις πεις την πρώτη λέξη όλα αλλάζουν, λες πράγματα που έχουν ειπωθεί εκατό χιλιάδες φορές και σε απομακρύνουν αμέσως από αυτό που αισθάνεσαι, περιγράφεις αυτό που αισθάνεσαι κι αμέσως αρχίζεις να αισθάνεσαι το αντίθετο, κυνηγάς τις λέξεις που θα σου εξασφαλίσουν την ευτυχία και θα σε υποχρεώσουν να ζήσεις ευτυχισμένος διαλέγοντας με προσοχή τις παρέες σου…

Ο καιρός περνάει, πέρασε πολύς καιρός από τότε που ήρθε στο δωμάτιό της το ντροπαλό αγόρι στη Μοντάνα, θα πρέπει να έχουν διασταυρωθεί χωρίς να το ξέρουν αρκετές φορές όλα αυτά τα χρόνια. Μπορεί να ήταν έξω από τη Νομική το ’72, μάλλον ήταν έξω από τη Νομική, κοίταζε με κάποια απορία. Μπορεί να ήταν στο Πολυτεχνείο το ’73, στεκόταν σε μια γωνία. Μπορεί να ήταν στην Αμοργό το ’74, κάθε χρόνο του έδινε μια ευκαιρία, διάλεγε έναν τόπο κι αποφάσιζε ότι θα βρίσκεται εκεί, δεν ήταν δυνατόν να μην τον συναντήσει εκεί, του έστελνε ένα σήμα και τον προειδοποιούσε ότι θα βρισκόταν εκεί, ήταν σίγουρα εκεί, μόνο που ντρεπόταν να την πλησιάσει και να της μιλήσει. Μπορεί να ήταν στον Ιπποπόταμο το’76, μπήκε κάποια στιγμή και την είδε από μακριά, κάποια στιγμή πρέπει να μπήκε και να τη είδε. Του τηλεφώνησε, αλλά δεν έμενε πια εκεί, μπορεί να ήταν στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του ’77, ήταν ο μόνος άνθρωπος που είχε χάσει τα ίχνη του. Μπορεί να ήταν στην επέτειο του Πολυτεχνείου το ΄78, στεκόταν σε μια γωνία. Ο καιρός περνάει, μπορεί να ήταν στον κινηματογράφο Στούντιο το ’79, πέρασε δίπλα της στα προσεχώς, δεν της μίλησε… ήταν σίγουρη ότι πέρασε εκατό φορές από δίπλα της τα τελευταία είκοσι χρόνια χωρίς να της μιλήσει, οι άνθρωποι πέφτουν στην αγκαλιά ο ένας του άλλου μόνο στα διαφημιστικά, ξεχνιούνται και ξαναβρίσκονται γύρω από μια μπύρα, κατουράνε συνεχώς, αλλά αυτό δεν το δείχνουν στα διαφημιστικά, που να προλάβεις να δείξεις όλη την ευτυχία μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, πέρασε από δίπλα της χωρίς να της μιλήσει, ο καιρός περνάει…

η γραμμή του ορίζοντος

χρήστος βακαλόπουλος

photo byrne michal

144

Οι μυρωδιές, οι ορφικοί ύμνοι, ο μόσχος με όλες του τις έννοιες… Εδώ μυρίζει σαρδόνυχα. Εδώ χρυσοπράσιο. Εδώ, περίμενε λίγο, εδώ είναι κάπως σαν μαϊντανός, μόλις όμως, σαν ένα φυλλαράκι χαμένο σε δέρμα σαμουά. Εδώ αρχίζει να μυρίζει όπως εσύ. Τι παράξενο αλήθεια, η γυναίκα να μην μπορεί να μυρίσει τον εαυτό της όπως τη μυρίζει ο άντρας. Ακριβώς εδώ. Μη κουνιέσαι, άσε με. Μυρίζεις βασιλικό πολτό, μέλι μέσα σε καπνοσακούλα, φύκια, αν κι αυτό είναι κοινότοπο που το λέω. Υπάρχουν τόσα φύκια, η Μάγα μύριζε φρέσκα φύκια, μόλις ξεβρασμένα από τη τελευταία φουσκονεριά. Μύριζε σαν το ίδιο το κύμα. Μερικές μέρες η μυρωδιά των φυκιών αποκτούσε μια πιο πυκνή και συγκεχυμένη διακύμανση, και τότε έπρεπε να επικαλεστώ τη διαστροφή – μια εκλεπτυσμένη όμως διαστροφή, καταλαβαίνεις, μια βουλγαροκτονική φιληδονία, μια τρυφηλότητα σενεσάλη περιστοιχισμένου από νυχτερινή υποταγή – για να πλησιάσω τα χείλη μου στα δικά της, να αγγίξω με τη γλώσσα μου αυτήν τη λυγερή ρόδινη φλόγα που τρεμόπαιζε κυκλωμένη απ’ τις σκιές, κι ύστερα, όπως κάνω τώρα με σένα, της άνοιγα σιγά-σιγά τους μηρούς, την ξάπλωνα λίγο στο πλάι και ανάσαινα ατέλειωτα, νιώθοντας πως το χέρι της, χωρίς να το ζητήσω, άρχιζε να με ξεριζώνει από τον εαυτό μου όπως η φλόγα αρχίζει να αποσπά τοπάζια από μια τσαλακωμένη εφημερίδα. Και τότε σταματούσαν οι μυρωδιές, σταματούσαν θαυμαστά κι όλα ήταν γεύση, αιθέριοι χυμοί, που κυλούσαν από το στόμα, η πτώση σ’ αυτό το σκοτάδι, the primeval darkness, η πλήμνη του τροχού της καταγωγής. Ναι, τη στιγμή της πλέον ζωώδους συσπείρωσης, κολλημένος σχεδόν στα απερίγραπτα όργανα της απέκκρισης, άρχιζαν εδώ να διαγράφονται οι αρχικές και τελικές μορφές, εδώ στη γλοιώδη σπηλιά της καθημερινής σου τέρψης πάλλεται ο Αλδεβαράν, πηδούν τα γονίδια και οι αστερισμοί, τα πάντα συνοψίζονται στο άλφα και το ωμέγα, coquille, cunt, concha, con, μουνί, χιλιετηρίδα, Αρμαγεδών, τεραμυκίνη, αχ βούλωσ’ το πια, μην αρχίζεις με τις αφ’ υψηλού αξιοθρήνητες παραστάσεις σου, τους βολικούς αντικατοπτρισμούς  σου. Τι σιωπή το δέρμα σου! Τι άβυσσος όπου κατρακυλούν τα σμαραγδένια ζάρια, οι εφήμεροι οίστροι, και οι φοίνικες και οι κρατήρες…





Julio Cortazar
Το κουτσό

μετάφραση Κώστας Κουντούρης
εξάντας

photo manuel alvarez

άγρια

"...οι δύο άνθρωποι που ανάμεσά τους είχε υπάρξει κάτι σαν αγάπη, ή, έστω, που είχαν γνωρίσει μαζί το σωματικό αγώνα, που μονάχα μ' αυτόν η σάρκα μπορεί να επιχειρήσει να κακοποιήσει το λίγο που μας δίνεται να καταλάβουμε από αγάπη."



ουίλλιαμ φώκνερ
άγρια φοινικόδεντρα

photo philipp igumnov

in the end

ερώτημα αφελούς ερωτευμένου πάνω στο ποιές μπορεί να είναι οι συνέπειες πάνω στον άνθρωπο της ακτινοβολίας ισχυρών δόσεων αγάπης
 
... ο έρως, ομολογούν από κοινού,
"είναι η δύναμη που εμπνέει εμπιστοσύνη στ’ ότι υπάρχουμε"
ασυγκράτητος ο Αντώνης την φιλά. 





 "τα απέχοντα μυριάδες μυριάδων έτη φωτός... άστρα"

ομάδα horses in my dreams

τελευταία παράσταση 26 δεκέμβρη 2014

φωτογραφία δημήτρης αλεξάκης

φιλί φίλησέ με φίλα με

σειρά δίσκων παθιασμένης λαϊκής μουσικής όπου κυριαρχούν οι λέξεις φιλί φιλησέ με φίλα με

πεντζίκης





"τα απέχοντα μυριάδες μυριάδων έτη φωτός... άστρα"

ομάδα horses in my dreams

φωτογραφία δημήτρης αλεξάκης

the circle

 Η αδελφή μου ...

... είναι ένα μυστήριο σε πλήρες φως.






αναμονή 

Σε περιμένω. Μη ρωτάς γιατί.
Μη ρωτάς γιατί περιμένει εκείνος
Που δεν έχει τι να περιμένει
Και όμως περιμένει.

Γιατι σαν πάψει να περιμένει
Είναι σα να παύει να βλέπει
Σα να παύει να κοιτά τον ουρανό
Να παύει να ελπίζει
Σα να παύει να ζει.

Αβάσταχτο είναι... Πικρό είναι
Να σιμώνεις αργά στ'ακρογιάλι
Χωρίς να είσαι ναυαγός
Ούτε σωτήρας
Παρά ναυάγιο...

μενέλαος λουντέμης

φωτογραφία δημήτρης αλεξάκης the circle

(τα απέχοντα... άστρα)

surveillence

«Δεν έχω τίποτε να προσθέσω πέρα από τούτο δω, που ισχύει σε κάθε περίπτωση: ίσως τη συμβουλή να παίρνετε τη μοναξιά στα σοβαρά και, όποτε έρχεται, να την αντιλαμβάνεστε ως κάτι καλό.
Η αδυναμία των άλλων να την απαλύνουν δεν οφείλεται στο ότι είναι αμέτοχοι και κλειστοί αλλά, πολύ περισσότερο στο ότι: είμαστε πράγματι απέραντα μόνοι όλοι μας, και με εξαίρεση κάποιες πολύ σπάνιες εξαιρέσεις, απλησίαστοι. Πρέπει να μάθουμε να ζούμε με αυτό».


 ράινερ μαρία ρίλκε

photo walter de maria