κόλαση

"Η κόλαση των ζωντανών δεν είναι κάτι που αφορά το μέλλον∙ αν υπάρχει μια κόλαση, είναι αυτή που υπάρχει ήδη εδώ, η κόλαση που κατοικούμε καθημερινά, που διαμορφώνουμε με τη συμβίωσή μας. Δύο τρόποι υπάρχουν για να μην υποφέρουμε. Ο πρώτος είναι για πολλούς εύκολος∙ να αποδεχθούν την κόλαση και να γίνουν τμήμα της μέχρι να καταλήξουν να μην τη βλέπουν πια. Ο δεύτερος είναι επικίνδυνος και απαιτεί συνεχή προσοχή και διάθεση γαι μάθηση: να προσπαθήσουμε και να μάθουμε να αναγνωρίζουμε ποιός και τι, μέσα στην κόλαση, δεν είναι κόλαση, και να του δώσουμε διάρκεια, να του δώσουμε χώρο".






Ίταλο Καλβίνο
αόρατες πόλεις
μτφ Ανταίος Χρυσοστομίδης 

photo Robert Frank

nowhere to stop

I am living this country now I 'm called by this name I speak this language It 's not quite the same for no other reason than this it 's my home and the places I used to be far from are gone You 've travelled this long you just have to go on don't even look back to see how far yo 've come though your body is bending under the load there is nowhere to stop anywhere on this road My heart is breaking I can not sleep I love a man whose afraid of me he believes if he doesn't stay guard whtith a knife I'll make him my slave for the rest of his life I love this hour when the tide is just turning there will be an end to longing and yearning if I can stand up to angels and men I 'll never get swallewed in darkness again You 've travelled this long you just have to go on don't even look back to how far you 've come though your body is bending  under the load there is nowhere to stop anywhere on this road

λ

πάει κι έρχεται

τ’  αεροπλάνα επίσης

φωτογραφία μιχάλης κορώνης

κάποια φορά

Όταν εγώ της είπα πως θα ξανάρθω κάποια φορά, απάντησε  "Πείτε καλύτερα ¨μετά από καιρό¨, δηλαδή ¨συντομότερα¨. ¨Κάποια φορά¨  ίσον καμία."


Κάλεσέ με με το τελευταίο μου όνομα
κρέμασε τα ρούχα μου στους πλανήτες στ' άστρα




Θα ψαρεύω την άδεια ψυχή σου
μέσα στο φέρετρο όπου το σώμα σου μουχλιάζει
Θ' ανασύρω την άδεια ψυχή σου
Θα ξεριζώσω τα τσακισμένα της φτερά
τ' απολιθωμένα όνειρά της
Θα τη χάψω




- Η ανάσα σου μέσα στο στόμα μου

- Τα μελανιασμένα χείλια σου βυζαίνουν το αίμα μου








 
"Πρέπει να περιμένω λίγες Μέρες προτού σε δω - Είσαι τόσο "
σπουδαία. Όμως, να θυμάσαι, δεν είναι αδιαφορία, είναι ειδωλολατρία" 

(Γ 581)






(άσκηση-
Μια Συν Ομιλία)
emily dickinson μετάφραση ερρίκος σοφράς

joyce manchour μετάφραση έκτωρ κακναβάτος



photo andre gelpke 

αφού

"Έχω ένα βήχα τοσοδά σα δαχτυλήθρα - κι αδιαφορώ - ένα ινδιάνικο Πελέκι βυθισμένο στο πλευρό μου - μα δε με πονάει πολύ - Ο Κύριός της της καρφώνει το μαχαίρι πιο βαθιά -"

(Γ 187)




Αφού σε προκαλούν τα στήθια μου
θέλω τη λύσσα σου
θέλω να δω τα μάτια σου βαραίνουν
τα μάγουλά σου να ρουφιούνται να χλωμιάζουν
θέλω τ' ανατριχιάσματά σου
θέλω ανάμεσα στα σκέλια μου να γενείς κομμάτια
πάνω στο καρπερό του κορμιού σου χώμα
οι πόθοι μου χωρίς ντροπή να εισακουστούνε










(άσκηση-
Μια Συν Oμιλία)

emily dickinson
μετάφραση ερρίκος σοφράς


joyce manchour
μετάφραση έκτωρ κακναβάτος




photo yusuf senincli

γελάς

Κάνεις γκριμάτσες και μαδιέται η
καρδιά μου
μιλώ με τη μύτη
λύνονται τα μαλλιά μου

γελάς

ανοίγεις το στόμα
κούφιο κι αλαφρωμένο σαν μια λεχώνα
Πηδώ στην αγκαλιά σου μια κουστωδία χωρατά
μπροβαίνει ξάφνου

το κρεβάτι μου βουλιάζει μέσα στη νύχτα
τα φουστάνια μου πέφτουν
γελάς




(- η σάρκα σου κολλημένη στο πετσί μου)



(- άνεμος ανάμεσα στα γόνατά μου)



(- το αφελές μου αιδοίο που ικετεύει)



"Φυλάκισέ με μέσα σου - ρόδινη ποινή"

(Γ 559)


"Στέκω ολομόναχη σε ανταρσία"

(Γ 35) 







 




(άσκηση-
Μια Συν Oμιλία)

emily dickinson
μετάφραση ερρίκος σοφράς


joyce manchour
μετάφραση έκτωρ κακναβάτος



photo jindrich streit

τεντωμένη στο έσχατο, ρισκάρωντας να τσακιστώ

...
Ομορφαίνεις τον δρόμο μου
ψυχή του απέραντου έρωτά μου
όπως ένα φύλλο πάνω σε τάφο
όπως ένα δάκρυ μέσα στη σούπα
Σε κοχεύω τη νύχτα τεντωμένη στο έσχατο,
ρισκάρωντας να τσακιστώ
τον έρχομό σου ευχόμενη που ακόμα δεν με ξέρεις
Κοίτα που μια μπίλια ολολυγμών πάει να σπάσει,
στα ξεχαρβαλωμένα μου σαγώνια ανάμεσα τσιρίζει


"Δέξου το Τραγούδι
Αδέξιο - σπασμένο -
Ο θάνατος στρίβει τις χορδές - 
Δεν έφταιξα - "                          

 (Π 1083)

little rock

Όπου θα πας 
θα πάω
πτυχωμένο με δάκρυα κεφάλι
Όπου θα προσευχηθείς
θα προσευχηθώ
Ώ η απελπισιά των αποκοιμισμένων τούτων τοίχων
Ο λαός σου θα είναι ο λαός μου
Το κρεβάτι σου η μόνη μου ελπίδα
Ο θεός σου θα είναι ο θεός μου
Κι ο αφαλός σου
η θέση που κουρνιάζω
γιατί μόνο το δέρμα σου είναι μαύρο


"Πέρασα το καλοκαίρι μου σε μιά καρέκλα" (Γ 937)

  "Παράξενο που σε ζητάω τόσο πολύ τις νύχτες, αφού δεν ήμουνα ποτέ μαζί σου - όμως η αγάπη είναι στην ώρα της  και σε φέρνει μόλις τα μάτια μου σφαλίσουν" 

(Γ645)



...
Πρέπει να σου σφιχταγκαλιάσω τα γόνατα
παρ' όλο που το αίμα αναπηδά απ' την  κοιλιά σου
όμοιο με κραυγή
παρ' όλα τα τελώνια, τα κέρατα και τις ουρές τους
Πρέπει να καταφιλήσω τα πόδια σου πριν γυρίσω τον
κόσμο 


"Ποτέ σε άλλον δεν γονάτισα"  

(Γ 750)







(Άσκηση-
Μια Συν Oμιλία)

emily dickinson
μετάφραση ερρίκος σοφράς


joyce manchour
μετάφραση έκτωρ κακναβάτος


(τη φωτογραφία τη κέρδισα κάποτε)

...pour la beauté du geste

photo Andre Gelpke

  όνομά μου





























                                                      νεαορλεάνη
                                                      ...
                                                                                                                                                                                                                                   

(είδα)

 

(στο μεσο-ύπνι)

έριχνα / γραμμές

αίμα γάλα και κορνφλέϊκς

για το δρόμο.

ο δρόμος.

περπατώ.

μ΄ένα χέρι.

-σύρριζα από τον ώμο-

για τα χάδια.

κράτα μου αυτό

το χέρι.

photo Ansel Easton Adams

geste

(να βρω την ιστορία)


(έχω πεταλούδες που μου τρώνε το μυαλό.
κι αυτή η γαμημένη φτερούγα.
οπωσδήποτε τη νύχτα.
κι αφού
δεν θα συναντηθούμε.
θα τη γλύψω
οπωσδήποτε τη νύχτα μου.)


photo fred herzog

...της αιδούς

Η τέχνη έχει τις κινήσεις της αιδούς.

Δεν μπορεί να πει άμεσα τα πράγματα.

albert camus

photo bernard plossu 1973

 

Αυτό το στεφάνι! Γρήγορα! Και πεθαίνω! Πλέξ’το γρήγορα! Τραγούδα! Κλάψε! Τραγούδα και ο ίσκιος μου πνίγει το λαρύγγι και μια φορά ξανάρχεται και χίλιες το φως του Γενάρη. Ανάμεσα στο μ” αγαπάς και σ” αγαπώ, άνεμος απ” αστέρια και σύγκρυο λουλουδιών, σύννεφο από ανεμώνες σηκώνει με σκοτεινό ολολυγμό έναν ολάκερο χρόνο. Κοίτα το χλωρό τοπίο της πληγής μου, τσάκισε καλαμιές και ποτάμια ντελικάτα. Πιες σε μηρί από μέλι αίμα χυμένο. Όμως γρήγορα! Έτσι που ενωμένους, μαζί δεμένους, στόμα σπαραγμένο από έρωτα και ψυχή φαγωμένη, ο καιρός να μας βρει ρημαγμένους. 


Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα





photo Michel Kirch

Το γλυκό

Το γλυκό


Μ’ άρεζε και τον ήθελα. Το ίδιο κι εκείνος. Γι’ αυτό όταν ο λόχος μας ορίστηκε, σαν πιο παλιός, να μένει σε αντίσκηνα, κοιτάξαμε με κάθε τρόπο να βρεθούμε μαζί. Κι έτσι πλαγιάζαμε, βράδυ και μεσημέρι, πλάι πλάι. Το αίσθημα μας φούντωνε, μα ήμασταν κι οι δυό αναποφάσιστοι και δεν τολμούσαμε να κάνουμε αρχή.
Μια νύχτα θεοσκότεινη, μετά το σιωπητήριο, καθώς δεν έλεγα να κλείσω μάτι, ακούω τον Τάκη να μου λέει: «Η μάνα μου έστειλε γλυκό απ’ το νησί. Θέλεις λιγάκι;» Μες στο σκοτάδι άπλωσε το χέρι του και από κάπου ξετρύπωσε το βάζο. Ύστερα βρήκε ένα κουταλάκι. Άνοιξε το βαζάκι, πήρε μια κουταλιά γλυκό και ψαχουλεύοντας το έβαλε στο στόμα μου. Ήταν τριαντάφυλλο βανίλια. Λιγώθηκα απ’ τη γλύκα. «Αν με φιλήσει τώρα», έλεγα από μέσα μου, «δε θα αντέξω».
Ξάφνου, δεν ξέρω πως, γλιστράει το κουταλάκι απ’ το στόμα μου και πέφτει στο λαιμό μου. Αμέσως ένιωσα να χύνεται ένα ρυάκι που κολλούσε. Προσπάθησα να το αναχαιτίσω, όμως το μόνο που κατάφερα ήτανε να πασαλειφτώ ακόμη πιο πολύ˙ το μαξιλάρι κι η φανέλα μου έγιναν χάλια. Εκείνος στην αρχή θέλησε να με βοηθήσει, μα μες στην ταραχή του του ξέφυγε το βάζο απ’ τα χέρια˙ το τριαντάφυλλο πασάλειψε το στρώμα και τα όπλα μας, τις φόρμες και τα άρβυλα, ακόμη και το ημερολόγιό μου. Μέχρι και το αντίσκηνο κολνούσε απ’ τα γλυκά. Πρώτος πετάχτηκε έξω φρενών ο Τάκης βλαστημώντας, και ακολούθησα κι εγώ. Μα, για κακή μας τύχη, στις βρύσες το νερό ήταν λιγοστό. Μες στο πυκνό σκοτάδι αρχίσαμε το πλύσιμο, ενώ ό θαλαμοφύλακας, που μας μυρίστηκε, κρατούσε την κοιλιά του απ’ τα γέλια. Μια νύχτα ολόκληρη πλέναμε και πλενόμασταν, πηγαίναμε κι ερχόμασταν, μα η μπουγάδα τελειωμό δεν είχε. Ξημέρωνε, κι εμείς ακόμη δύσθυμοι στις βρύσες, και χώρια η πλάκα που θα έσπαναν οι άλλοι το πρωί, όταν θα έβλεπαν τα χάλια μας.

Από τότε μου μπήκε η ιδέα πως κάθε γλύκα και σορόπι, όσο αθώα κι αν αρχίζει, τελειώνει πάντα άσχημα.



Ντίνος Χριστιανόπουλος
Οι ρεμπέτες του ντουνιά. Μικρά πεζά. 1986
Εκδόσεις Διαγωνίου 1991


φωτογραφία γιάννης γεωργίου
 

ΠΑΜΕ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΒΟΛΤΑ ...like in a Dolce Vita

"ΠΑΩ ΜΙΑ ΜΕΤΑΛΗ ΒΟΛΤΑ"
(σύλβια πλαθ)

που είμαστε; τι βλέπεις;
βλέπω ερείπια
ερείπια;
ναι ξεκοιλιασμένα σπίτια σπασμένες πόρτες χτισμένα παράθυρα γκρεμισμένους τοίχους ίχνη φωτιάς μια ολόκληρη συνοικία βομβαρδισμένη η κοιλιά μιας γυναίκας ξερνάει ένα τσεκούρι μυρμύγκια πάνω στο έμβρυο δέντρα που σκίζονται από μόνα τους για να μη γίνουν κρεμάλα ένας άντρας κρεμασμένος σ' ένα πλάτάνι που δεν πρόλαβε να σκιστεί εγκαταλειμμένα όπλα τρύπια κράνη σκόρπια ανθρώπινα μέλη αποκομένα πόδια και σειρές ατέλειωτες σειρές πτωμάτων που πριν είχαν παρελάσει θριαμβευτικά
εδώ ζούσαν άνθρωποι
ναι αλλά πριν από πολύ καιρό
εσύ; τι θα έκανες αν είχαμε πόλεμο;



 "we're walking like in a Dolce Vita
this time we got it right
we're living like in a Dolce Vita
mmm, gonna dream tonight
we're dancing like in a Dolce Vita
with lights and music on"



"τα απέχοντα μυριάδες μυριάδως έτη φωτός... άστρα"

ομάδα horses in my dreams
σοφία κορώνη κατερίνα κλειτσιώτη

κινητήρας στούντιο
22 φλεβάρη - 16 μάη 

φωτογραφία ντίνος ανδρίκουλας