χάννα έλενα

Χάννα - σκέψεις (...Έλενα)

τρόμαξα πολύ
σε μια στιγμή
σκίστηκε όλο το δέρμα
επίσης πόνεσε πολύ
αλλά αυτό είναι φυσιολογικό σ' αυτές τις περιπτώσεις
ούτε κουβέντα για δεύτερο δέρμα
δύσκολοι καιροί.
αν κοιτάξεις
δεν θα δεις
λείπει το βλέμμα 


 

Κυριακή ξημέρωμα

Όνειρο:

"Σ’ ανασηκώνω στα χέρια μου

για τελευταία φορά

Βιαστικά σ’ εναποθέτω στο φτηνό σου φέρετρο

Τέσσερεις άντρες το φορτώθηκαν στους ώμους αφότου κλεί-

στηκε

πάνω στο πελδινό σου πρόσωπο πάνω στα μέλη σου τα

ραγισμένα

Με βλαστήμιες κατεβαίνουν τα στενά σκαλιά

κ’ εσύ σαλεύεις μέσα στον λυμφατικό σου κόσμο

το κεφάλι χωρισμένο απ’ το κομμένο σου λαρύγγι

Είναι η έναρξη της αιωνιότητας"

joyce mansour

"...έμοιαζε λες και δε βρισκόταν μέσα σε κείνο το δέρμα, μα κάπου αλλου, κάπου πιο βαθιά,σ'ένα μέρος πιο κρυφό και πολύ πιο δύσκολο να το φτάσω."

sylvia plath

"...τους έκαναν χαρακιές πολλές χαρακιές σ' ολόκληρο το σώμα μ'ένα μαχαίρι. Και μετά έτιβαν αλάτι στις πληγές και άνοιγαν μεγαλύτερες πληγές. Το δέρμα της ήταν τόσο λευκό και ανυπεράσπιστο... κι εγώ δεν μπορούσα... δεν με άφηναν να καθαρίσω τις πληγές της."

sara poley

             

Ομάδα horses in my dreams
"Τα απέχοντα μυριάδες μυριάδων έτη φωτός... άστρα"
σοφία κορώνη κατερίνα κλειτσιώτη
από 22 Φλεβάρη
στον Κινητήρα Στούντιο


φωτογραφία Σπύρος Τσακίρης
graphic designer

πως...

"Γιατί πως αλλιώς να εξηγήσω τον τόσο μου έρωτα; Φλόγα κατακαίει τη σάρκα μου. Αναμφισβήτητο γεγονός ότι οι ξερές σάρκες μου και τα κόκκαλα βράζουν μαζί. Μαγειρεύονται σε μια χύτρα που δεν ξέρω που βρίσκεται. Πως να εξηγήσω αλλιώς αυτόν τον αχνό, που αδιάκοπα ανεβαίνει από μέσα μου, μπρος στα μάτια μου, κάνοντάς με να βλέπω μεταφερμένα στα σύννεφα τα κοινότερα και πιο οικεία καθημερινά πράγματα και πρόσωπα..."


Ν.Γ. Πεντζίκης



photo Alvin Booth "Osmosis"

με το κόκκινο μολύβι

"Σε καταλαβαίνω" είπα " δίχως να ομιλείς. Περίπατός μου είναι το χέρι σου. Βόσκω σα ζώο την αμέριμνη πόα στο μπράτσο σου".

 

Γ.Ν.Πεντζίκης

 

φράση σημειωμένη με το κόκκινο μολύβι- η τελευταία που διάβασα πριν με πάρει ο ύπνος τη νύχτα. (χαμόγελο)

 

photo Vivian Mayer

Επάνω στα ίχνη

Επάνω στα ίχνη


Περπατώ και θυμούμαι


Κάτι ξέχασα
Κάτι είχα να κάμω

Πουθενά δεν είναι ο κόσμος
Κλεισμένοι ο ένας στον άλλο
Γνωρίσαμε τη νύχτα που ομιλεί

Κάθε πρωί γίνεται φως
Καινούργιος ουρανός
Ποτέ πια, δεν είναι αλήθεια,
Μέσα μου σκυμμένο πρόσωπο
Χέρια ξεχασμένα μέσα στη σάρκα

Περπατώ και θυμούμαι
Γυμνή στιγμή απέραντη διάρκεια

Ποτέ πιά, δεν είναι αλήθεια,
Μέσα μου σκυμμένο πρόσωπο
Διπλό κορμί ακέρια μοναξιά

Να κοιμηθώ να γνωρίσω ατέλειωτα



Γιώργος Θέμελης
από τη συλλογή "Γυμνό Παράθυρο"

photo Yamamoto

Κυριακή

Κυριακή. Ξύπνησα στις 8 και 20’. Έβαλα τις παντούφλες μου και πήγα στην τουαλέτα. Νύσταζα ακόμα και χασμουριόμουνα. Αποφάσισα να ξαναπλαγιάσω. Μου αρέσει που έχω το ελεύθερο να σηκώνουμαι ή να μη σηκώνουμαι. Όταν ξανά άνοιξα τα μάτια μου ήταν 9 και 15’. Πήγα να βάλω το ραδιόφωνο αλλά δε λειτουργούσε. Βγήκα στο στενό, μικρό μπαλκόνι. Συννεφιά. Πάνω στον καθρέφτη μια μύγα. Χτες με είχαν τσιμπήσει σκνίπες. Ευτυχώς και χωρίς αλοιφή τα σημάδια υποχώρησαν. Παραμέρισα το σεντόνι και τα ρούχα που είχα φορέσει χθες. Έτρεξα στο μπάνιο. Χλιαρό το νερό. Η σαπουνάδα αρωματισμένη. Θυμήθηκα τον κολώνια που χρησιμοποιώ και έχει τελειώσει. Δεν πρέπει να ξεχάσω να πάρω τα φάρμακά μου. Μετά που κατάπια την κουταλιά μου ήρθε να κάμω εμετό. Με στεναχωρεί η υγεία μου. Αναγκάζομαι να τρώγω κρέμες άνοστες, που κανένα μικρό παιδί δε θα τις γευόταν. Παίρνοντας το πρωινό μου τον σκέφτηκα. Του είπα στο τηλέφωνο μ’ όλη μου την καρδιά και την ψυχή: «Έρχομαι». Ντύθηκα φρεσκοσιδερωμένα και καθαρά ρούχα, τα πιο καινούργια μου ρούχα. Βγήκα αποχαιρετώντας την κάμαρή μου. Όλα τα’ άφηκα άνω κάτω και τούτο με κάνει να νιώθω ευχαριστημένη. Καταλαβαίνω ότι η ακαταστασία αυτή, μου δίνει την ευκαιρία μα μάθω ποια είμαι. Λαχταρώ να γίνω ένα δέντρο. Φυτρώνοντας στον τόπο που πατά, να στέκομαι δίπλα του, να τον ξεκουράζω με την σκιά μου. Μαζί του επιστρέφω στα περασμένα, συνθέτοντας το πρόσωπό μου με πέτρες ερειπίων. Θα μοιάσω τις όμορφες ολόγλυφες γυναίκες των αρχαίων καιρών στα Μουσεία. Ακόμα κι όταν μας χωρίζει κάποια απόσταση, καταλαβαίνω ότι θα είναι μπορετό να υπάρχω και μετά τη διάλυση που επιφέρει ο θάνατος.

 "Αρχείον"

Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης

photo Donata Wenders

The Back

In a Landscape

John Cage In a Landscape

οι φάλαγγες των δακτύλων της

Ποίημα ερωτικό αναφερόμενο σε νεαρά κόρη, που παρομοιάζει τις φάλαγγες όλων των δακτύλων της, με εκστρατευτικά σώματα ικανά να κατακτήσουν τον κόσμο άπαντα. Η ίδια νεαρά, μετρώντας τα δάχτυλα του ενός μόνο χεριού της τα ταυτίζει με τις πέντε Ηπείρους της επιφανείας της γης. Ευτυχώς υπογραμμίζεται, ότι δεν πάσχει από εξαδακτυλία, γιατί τότε θα υποχρεώνονταν να συμπεριλάβει, στην θαλπωρή του τρυφερού χεριού της, την ακατοίκητη και παγωμένη Ανταρκτική, ως έκτη Ήπειρο.

Αρχείον

Ν. Γ. Πεντζίκης

Οι Εκδόσεις των Φίλων

Αθήνα 1974

photo Josephine Sacabo

πολεμούσε

"...γιατί όσο καλά οργανωμένη κι αν ήταν αυτή η Διοίκηση, το μόνο που έκανε ήταν να προασπίζει απόμακρα και αόρατα συμφέροντα στο όνομα απόμακρων και αόρατων Κυρίων, ενώ ο Κ. πολεμούσε για κάτι ζωτικά κοντινό, μαχόταν για τον ίδιο τον εαυτό του και επιπλέον, τουλάχιστον στην αρχή, το έκανε με τη θέλησή του, ο επιτιθέμενος ήταν αυτός∙ και δεν ήταν ο μόνος που πάλευε για τον εαυτό του, θα πρέπει να υπήρχαν κι άλλες δυνάμεις που μπορεί να μην τις ήξερε, μα αν έκρινε από τα μέτρα που λάμβανε η Διοίκηση έπρεπε να τις θεωρεί υπαρκτές."

 

Ο Πύργος
Franz Kafka
μτφ Βασίλης Πατέρας

 
(photo Leo Matiz)

whish

 

σήμερα που έπιασε βροχή αν και μου αρέσει στένεψε ο χώρος και στεναχωριέμαι ακόμα λίγο 
κι άλλο κι άλλο       για αυτούς που λείπουν      και μου λείπουν.
νερό
-και από το δικό μου  
  
(so... 
whish
whish you where here - my loves                                                 )


 
photo Josef Sudeκ

(δε ξέρω ποιανού είναι η φωτογραφία ούτε ποιοί είναι οι δυό τους αυτοί που εικονίζονται...
θα ψάξω.)

διαφορά ισχύος

...έγινε κάτι που ο Κ. δε θα κατάφερνε ποτέ μονάχος, που δε θα τολμούσε ούτε καν να το προσπαθήσει, που η Διοίκηση απ' τη μεριά της μάλλον δε θα το επέτρεπε ποτέ, δηλαδή το ότι απ' την αρχή κιόλας αντιμετώπισε τη Διοίκηση ανοιχτά, χωρίς ελιγμούς, πρόσωπο με πρόσωπο, όσο ήταν δυνατό κάτι τέτοιο. Μα ήταν επικίνδυνο αυτό το δώρο, απάλλασε βέβαια τον Κ. από ένα σωρό ψευτιές και μηχανορραφίες, αλλά τον άφηνε σχεδόν ανυπεράσπιστο, τον αποδυνάμωνε στον αγώνα του και θα τον έφερνε ακόμα και σε απόγνωση, αν ο Κ. δεν υπενθύμιζε στον εαυτό του ότι η διαφορά ισχύος ανάμεσα στον εαυτό του και στη Διοίκηση ήταν τόσο μεγάλη, που όσα ψέμματα και πονηριές κι αν μεταχειριζόταν δε θα κατάφερνε να μειώσει αισθητά αυτή τη διαφορά προς όφελός του, το πολύ πολύ να την καθιστούσε κάπως λιγότερο δυσάρεστη. Αυτό όμως ήταν απλώς μια σκέψη για να παρηγοριέται...





Franz Kafka
Ο Πύργος
μτφ Βασίλης Πατέρας
εκδ Ροές

photo Jeff Zaruba